A imię jego czterdzieści i jeden; 'Gra Snów' Augusta Strindberga

Wstałem dziś o 7.30. Zupełnie niepotrzebnie, tj. w kwestiach solidnych powodów, zupełnie taki by się nie znalazł. Rzadko kiedy ma czelność się pojawić i na pewno nie przybiera postaci wstania o poranku bez powodu - dla samego wstania o poranku. Z takich rozważań, kiedy przez 15 minut dygotałem sobie w konwulsyjnych ruchach przed, w trakcie i po prysznicu, wynikło postawione sobie przeze mnie pytanie przypominające jedno z tych, w których człowiek spieprzył sobie życie - proste, higieniczne, odrobinę wyświechtane, być może niemodne 'co Ty robisz?'. Tak nisko upadłem, tak bardzo babram się w śpiącym, choć już tylko do 13.00-14.00 gównie. Zakładam, że dygotanie wywołane zostało wstrząsem poranka bezpodstawnego, nie mającego prawa bytu w tejże angielskiej i co ważne mojej rzeczywistości. Podtykam pod nos również drugą wersje interpretacyjną. Mianowicie, mogła być temu winna wielka dziura w ścianie łazienki, odkryta plus minusnieplus115 zimą, sprytnie upchnięta przez jej twórcę pod umywalką na wysokości kolan (ja mimo wszystko nie wiedzieć dlaczego zajrzałem i tam), umożliwiająca wygodne ze względu na swoje gabaryty, więc co za tym idzie, swobodne wyprowadzenie rury odprowadzającej wodę z łazienki średniowiecznie na ulicę. Mogło zdarzyć się i tak, że papier toaletowy, którym mam w zwyczaju uszczelniać intensywnie wszystko, w tej roli wyjątkowo się nie spisał.


Do niezwykłości wczesnej pory dnia dodać mogę jeszcze trzy elementy, z czwartym w późniejszej części:
1. wątpliwie i niewątpliwie oraz w gruncie rzeczy nie tylko dziś, kiedy obudzę się z myślą o natychmiastowym wysnuciu się do łazienki w dość oczywistych celach, na minutę przed zakończeniem walki ze skulonym w tej walce samym sobą i przykro odartym z godności po jej skończeniu, wyczuwając chyba moje przygnębienie, do łazienki z energią i impetem wkracza wraz ze swoim brzęczącym wiaderkiem z plastiku pewna młoda, krzykliwa, pełna ekspresji i można by przypisywać jej tych cech bardzo długo...dama. Dziś, co podkreślę 'wyjątkowo' porzuciła swojego przyjaciela samotnego w łazience. Brakuje mi tylko w sytuacji, kiedy jednak akt się dokonuje odegrania w tle pozytywki... ale nie tej, przed którą ostrzegałem ostatnim razem odnoszące się do kwestii pozytywnego nastawienia młodzieży. Nie.
2. Wybierałem spośród tych bogactwo kilku bluzek jedną, dopasowując ją do dnia albo siebie, nie reszty garderoby - przez 10 minut. To może nikogo nie dziwić. Słusznie.

3. Nieśmiało zanuciłem kilkukrotnie "Santa Claus is coming to town". Dlaczego?

Do pewnego stopnia tytułowy motyw snów narzuca mi brutalnie, niczym mama kurtkę na plecy przed wyjściem w nieco zachmurzony dzień, skojarzenie z maturą ustną i już w pełni tytułową "Grę Snów" wyżej wymienionego autora, z którą przymuszony byłem romansować przez pewien okres życia. Dziś, już drugi raz stawiam sobie to samo pytanie, choć w nieco rozwiniętej formie - dlaczego nie użyłem internetu do znalezienia jakichkolwiek informacji na temat tego dramatu i przygotowywałem się naiwnie do prezentacji zgodnie z utopijnymi wytycznymi zmuszającymi do reprezentowania porządności takiego formatu?
Tak czy inaczej, z tym motywem wiąże się punkt:

4. Punkt zahaczający nieco o noc wraz z porankiem wcześniejszym od tego wczesnego, bo zwyczajnie był to element czwarty - sen:

Scenka z polskiej kroniki filmowej. Ale z braku możliwości przejrzenia większej liczby materiału za przykład ilustrujący klimat scenki posłuży film z Kobielą:



Plus:



Oczywista moje słowa plus również:

Scenka, podpunkt pierwszy pod scenka - natomiast wyglądała następująco - zbliżenie kamery; witryna prawdopodobnie zakładu fryzjerskiego, z tym ładnym, spiralnym przedmiotem wystającym gdzieś z budynku; krótki wstęp lektora, który mówi: 'witryna sklepowa, w niej odbicie np. staruszki na wózku'; staruszka faktycznie podjeżdża i ukazuje się jej odbicie. Nie zapominajmy o lektorze z lwowskim akcentem/sposobem mówienia przedwojennym - wymienionym 'i' na 'y'.

Następny kadr to już Fiat 125p, w którym można kupić lody, sprzedaje je młoda kobieta. Za chwilę fiat zmienia swój wygląd na kabriolet i pasażerów na trzech mężczyzn. Jest lato, mocno słoneczny dzień, mniej więcej południe, dwoje z nich do swoich polówek założyło modne teraz ray-ban-look-a-like okulary, może i ray bany. Mężczyźni mają około 60 lat, jeden jest szczupły, drugi nieco grubszy. Na towarzystwo pada ruchomy cień liści z pobliskiej topoli. Trzeciej postaci nie trzeba w taki sposób opisywać opisywać.

Sam I sekretarz Edward Gierek, siedząc na tylnym fotelu kabrioletu marki Fiat model 125p, jak się domyślam incognito udając przeciętnego obywatela, rozmawia z mężczyznami:
- Funkcjonuje takie powiedzenie 'udawać greka, być grekiem na ryż.' Wiąże się z tym pojęcie niezwykłości...
- ...aaa, ja nie rozumiem - machnął ręką starszy mężczyzna i zwrócił się do drugiego - ten Pan czuje się niezwykły.
- otóż proszę Pana, niezwykłym Pan się czuć nie powinien- dobitnie i twierdząco dodał drugi mężczyzna, akcentując zdecydowanie dwa ostatnie słowa i oblizując rożka.

Intryga również z kronik filmowych, ukryta kamera, najważniejsza postać w kraju jako szary obywatel...jakże się ten człowiek pomylił, nazywając go kimś zwykłym.

Skąd to w mojej głowie?

Post 41 - banalna geneza tytułu.

Pozytywka w jednym znaczeniu

Na fejsbuku między niezliczoną ilością grup rosnących sobie śmiało na wzór trawy w moim ogrodzie z basenem, którego nie ma, pojawiło się kilka powiązanych z tym świetnym i znanym pewnie co wrażliwszym - pewnie niekoniecznie, pragnieniem, o prostej, idyllicznej formie i parafrazując jednocześnie dokładne sformułowanie fejsbukowe - 'chciałbym, żeby w (...) momentach mojego życia grała muzyka jak w filmach'... nawet odnalazłem właśnie jeden z oryginałów. Jednak nie. Zatem moja przedwczesna radość podważa w tej swojej podupadłej formie istnienie takich grup. Choć można to udowodnić zakładając, że skoro 31 tys. osób oficjalnie budowało baze z foteli, to znajdą się i tacy do których można by odnieść wyżej wspomnianą muzyka w życiu grupę ludzi. Wstydliwie ze względu na romantyzm owego pragnienia i naiwność w nim ukrytą, przyznam - takich jak ja. Wyzbywam się jednak powoli i dość ostrożnie tego wstydu. Tak jak na niektórych blogach się zdarza i w życiu niektórych osób na tychże niektórych blogach - podkradnę im pewne nieco już zbrukane przez nadużycia i subiektywizm używających hasło: 'moje życie to film'. I to wyjątkowo nie bezpodstawnie.

Mógłbym jedynie narzekać na losowość powstawania sytuacji jaką objaśnię poniżej, ale przecież nie można określić mnie zwrotem 'zawszejestminiedobrze'.

Moje życie - film - film - życie, które nadaje się do swobodnego stosowania zamiennego, przejawia się w pełni zgodnie z opisem. Do pewnego stopnia zwyczajnie w swojej niezwykłości. Nieoczekiwanie zaczyna grać muzyka. Repertuar mocno zawężony do jednego utworu, jednak bardzo paradoksalnego, co niejako nobilituje brak mnogości. O jego wyborze odnośnie sytuacji tego pokroju nie ma przecież mowy, pozostaje za to dziękować losowi, że spotkało mnie takie szczęście, jakie inni zmuszeni są zmyślać. Powracając, melodię wygrywa pozytywka, czy też jej imitacja. Stąd paradoks - brzmi nieco frustrująco, dziecinnie, dobranocnie, porannie, strasznie, ładnie, uroczo etc. Wpływa naprawdę na wiele różnorakich, sprzecznych odczuć i poddaje się również takim interpretacjom. Dopadła mnie dziś kilkukrotnie, m.in. podczas mieszania cukru w herbacie, kiedy byłem w kuchni. Zawsze reaguje tak samo - zastygam w bezruchu marszcząc czoło, spinając mięśnie szyjne i podnosząc brew - podobno jak Clark Gable - zadając sobie pytanie 'co do cholery?'. Zakładam, że wyglądam wtedy dość komiksowo, a przecież absurdalne komiksy najlepiej potrafią oddać wyolbrzymioną, czyli jak najbardziej na miejscu, reakcję. I takie moje przyzwyczajenie, kiedy melodia dosięgnęła mnie na schodach, uczyniłem to samo. Może w moim życiu w tych momentach wydarzyło się coś naprawdę znaczącego, a ja przeoczyłem to mimowolnie krocząc po schodach z małym zatrzymaniem przeistaczającym się w konsternację. Być może podświadomie zastygam, aby umożliwić sobie koncentrację na otaczającym mnie świecie i by wychwycić 'to' nieokreślone zdarzenie. Być może skupienie się na zatrzymaniu odwraca moją uwagę.
Najdziwniejszym i nieco wstępnie przerażającym jest fakt, że pozytywka wygrywa jakieś 4 takty i przestaje, milknie, znika. W równie niewyjaśniony sposób jak ma w zwyczaju się pojawiać. Gdyby nie to, miałbym gówno a nie film z życia i zwykłego forda transita z lat 90tych zaadaptowanego na potrzeby lodziarni.

To naprawdę jeden z tych momentów, jakie gościły tutaj w opisie już wcześniej - kaczki pojawiające się znikąd, spacerujący młodzieniec w pomarańczowych okularach. Wtedy nie tylko ja zastygam - w rzeczywistości zastyga świat wykluczając te postacie i to zjawisko.

I czekam, kiedy nieuprzejmie, choć przypadkowo wkroczę do łazienki, w której to nowocześnie kąpiel w wannie lecz przy użyciu wiadra i mniejszej miski służącej do opłukiwania swojego ciała brać będzie moja sąsiadka, a w tle zabrzmi pozytywka.



Tytułu nie podciągać pod młodzieżowy, metaforyczny typ slogan "POZYTYWka". Dwa siwe włosy odnalezione na mojej głowie niedawnego poranka, przykro umarłe na tle innych, jeszcze sprężystych, witalnych i jednocześnie o jeden więcej niż pewnego popołudnia w roku zeszłym - wykluczają tworzenie tak przemyślanych i młodo brzmiących zwrotów. Stąd zastrzeżenie do nietradycyjnego pojmowania tego słowa, że się tak wytłumaczę dojrzale jak to mi teraz przystoi.

Rodzaj bułeczki

Ojejujeju... wpis ten czekał na publikację od jakże stereotypowo w co śmiałem wątpić, ale właśnie się to zmieniło, 13 dnia listopada ubiegłego roku. Na palcach mam nadzieję jednej ręki z tej racji, że instynktownie założyłem, że jedna mi zdecydowanie wystarczy/pozostawi może nawet zapas kilku palców, wyliczę Wam, że to już 5 miesięcy ukrywania swojej treści z moją pomocą, ale przecież i mojej treści więc we're even I don't owe you nie jak Carlito przez większość czasu projekcji filmu z tą postacią postaci głównym bohaterem. Architektem layoutu miał być JaRzuś almighty, ale za mało mu bręczałem za uszkami do głowy, a z biegiem moich lat (bo przecież 2009-2010 kalendarzowo zyskuje na niekorzyść) oduczyłem się bręczeć i sobie. Poskutkowało to ogólnym zaniedbaniem tego miejsca oraz tym, że mój tato nie może być już dłużej dumny z mojej pięknej dyscypliny jaką tutaj prezentowałem, której jest generalnie zwolennikiem czy to z przymusu, upodobania czy przyzwyczajeniaobojętnieco. Powracając jednak do oryginału i ekhm celebrując życie w sumie czemunie? ale i layout od blogger.com czy blogspot jeden kij jedna miłość?:

piątek, 13 listopada 2009

Rodzaj bułeczki

Nowy layout (i na potrzebę chwili jednoznaczny z całym blogiem) to taki rodzaj bułeczki... szczególnie jeżeli obierze się za punkt widzenia osobę imigranta jakim mam przyjemność, czy też nie w mniejszymwiększym stopniu być. Kontynuując, masz ochotę go wciąć na śniadanie; czasem biednie na obiad w chwili kryzysowego deficytu żywności, lub jeżeli wstaje się w godzinach bliskich memu sercu to również w odczuciu obiektywnym społeczeństwa, kiedy faktyczne jest to dla Ciebie śniadanie; na kolację; z czasem nabiera chrupkości; może to nie chrupkość co nabiera z czasem, ale i tak go lubisz; jak czerstwieje to go wyrzucasz...czasem bywa i tak, ale zaopatrujesz się w nowy bo to nieuchronny element Twojej umysłowej diety(wszystkie bułeczki takie same, więc objaśnię, iż zwyczajnie wracasz do niego marnotrawny).

Przypomina mi to odrobinę jeden z dwóch majspejsów, jakie miałem możliwość dekorować własną treścią:

General	lubię pyzy
Music	grane na pyzach
Films	o pyzach
Television	nie nie, wolę pyzy
Books	książka kucharska 100 sposobów na zrobienie pyz do jedzenia i na buzi
Heroes	pyzy no heh spoko

a także dalsze:

About me:
dbam o pyzy

Who I'd like to meet:
króla pyz


Jedzmy to więc razem amaaam. Bon appetit!

Doktorze...

Czy wszystko ze mną w porządku? Wcielając się w kształconą kilka lat uczoną postać doktora (nie bez przyjemności i obojętnie w jakim kierunku owe kształcenie otrzymał) odpowiem sobie sam - 'jest możliwie'. Którą to odpowiedź znowuż przypisuję mojej babci jako cechę charakterystyczną. Mam w niej szczególne upodobanie - podwójne - w babci generalnie jak i w wyodrębnionej a zarazem podkreślonej cesze. Czyli w babci jednak ogólnie.

Moja głowa nie pękła, choć można było wyciągnąć taki wniosek na podstawie prostego powiązania sprzyjających sobie faktów - tytułowe pękanie głowy + moje milczenie. Spowodowane w gruncie rzeczy bliżej nieokreślonym powodem, czy też lekko podejrzewając, bo przecież samemu trochę nie wiem, zlepkiem niesprzyjających zdarzeń wewnętrznozewntrznych - ogólnieogólnych.

Ale jestem tu, mając się nienagannie. I bardzo mi miło z racji tej, że niektórzy w cichym zdziwieniu bręczeli w sposób "co jest, czemu tak?" w sensie nie pisania. To ujmujące. Oczywiście skrycie, żeby nie zawstydzić ani siebie, ani mnie...ani tej drugiej strony.

Aktualnie podszedł mnie bardzo umiejętnie tzw. "busy time", choć nie mający jeszcze efektu nadto doraźnie na mojej postaci i być może nigdy tak naprawdę, gdyby nie umiłowanie moje do przesypiania połowy dnia i wszystkim znanych, innych leniwych nawyków. Najbardziej uderza to właśnie w nie. Chciałem przez to powiedzieć, że z mojej winy jest to busy time, niezbyt w rzeczywistości. Z tych powodów nigdynicniewiadomo kiedy wyskoczy tu nowa proza.

Powyższa całość nadwyrężająco kojarzy mi się pod względem struktury z Manifestem Lipcowym, a może i z każdym inny tego typu odzewem do narodu.

Na pewno jednak nie nadwyrężają mnie już ghetto/złe/rapsy nie dobiegające...zaskakująco z mojego dużego, przestronnego, przestrzennego, o pokaźnej kubaturze, z lordowskimi zasłonami nie w kwiatki a niezwykle eleganckimi, pokoju.


I nie mogę nawet końcówkowo zaopatrzyć Was w krzepiące tej srogiej zimy, nieaktualne również u mnie zdjęcie tęczy rozciągającej się ponad Totteridge Road. Szekspirowskie, nie wiem czy słusznie, ale oczy duszy do dzieła!

Albo dam Wam krzepiący, ciepły, Manifest Lipcowy:

Głowa Ci pękaaaa

Wszyscy dookoła mnie są tacy mądrzy. Jacy oni są mądrzy. Niektórzy szlachetnie, skromnie, wyłącznie w pewnych pojedynczych dziedzinach zaradności życiowej/nauki/tym podobnych. Inni pozbawieni skrupułów i braku pewności siebie w większym albo mniejszym stopniu w pozostałej reszcie. Pozjadali wszystkie rozumy, wcinają swoje nawzajem, nawet swoje własne, tak są mądrzy! Ambicja w tym zakresie jest nieskończona, autokonsumpcja następuje przecież, bo "nikt nie może być mądrzejszy ode mnie", nawet ja sam my dj is killing yours. Dość wcielania się w moralizatora.

Nie lubię zmian i z tego też powodu lubię własną osobę sprzed roku. Natomiast za rok będę lubił siebie obecnego. Za 2 lata nie będę lubił się sprzed 4. Skąd taka beznadziejna prawidłowość burząca moją konsekwentną koncepcję "nie lubię zmian"? Chociaż tyle, że nie zawodzi konsekwentnie sinusoidalny, skrajny nastrój.





I wszystkim pęka głowa, mi przez nich, im przeze mnie i przez nich samych w sumie tak jak i mnie mimo wszystko. No i niezaprzeczalnie przez ghetto rapsy.


Trochę podtytuł 'Słowo po siąsiedzku.'
Daje się również zauważyć wrodzoną kleptomanię współlokatorów - Kleptomania (gr. κλεπτειν → kraść) - zaburzenie psychiczne polegające na występowaniu niedającego się powstrzymać popędu do kradzieży. Najczęściej polega na przywłaszczaniu sobie drobnych rzeczy, nie przynoszących znacznych korzyści materialnych. O ile działanie to jest świadome i osoba o tej skłonności świadoma jest aspołecznego charakteru tegoż postępowania, to możliwość powstrzymania się od niego jest znikoma lub żadna.
I tym sposobem, przywłaszczono sobie z living room'u drobne rzeczy w postaci krzesła i prawie rokokowego, ogromnego, mojego ulubionego i nadzwyczaj wygodnego fotela, nie przynoszących żadnych korzyści materialnych, co jednak jest czynem wysoce aspołecznym odnośnie naszej 4osobowej społeczności. Chciałbym w odwecie też coś wynieść np. z kuchni, ale mam za mały pokój, żeby cokolwiek dodatkowego i niepotrzebnego w nim zmieścić. Wrodzona kleptomania to nic dobrego.


Właśnie też rozgorzała na korytarzu przed moimi drzwiami piękna dyskusja. "Ci biali, oni nie znają żadnych granic, ya know what I'm sayin blood, upijają się nie znając granic. Czarny by tak nie zrobił..."


+Random pack zdjęciowy z ostatniego miesiąca.

Niechcący przypozowawszy Paulina.

Droga "do szkoły".

Droga "ze szkoły", na wysokości domu już.

Basen w ogrodzie.

Komornik miał dziś o 6.00 rano zapukać, żeby odebrać należność 1300 funtów. Bardzo dziwne, że kiedy wczoraj trafiłem na tę notkę informacyjną, wszyscy nagle opuścili dom jeszcze przed moim powrotem. Zawsze heroicznie zostaje obarczony tego typu problemami.
No i lekkie, angielskie showers prysznice wczoraj w nocy nad moją, że tak sobie wreszcie coś teoretycznie przywłaszczę, częścią Anglii.

0,39zł*

*sugerowana cena detaliczna.

Jednakże, czy naród tak inny od wszystkich i starający się zachować tę własną odrębność i tak biednie zniekształconą przez imigrantów, sugerowałby się? W rzeczy samej nie. Jestem zmuszony więc w swym wewnętrznym rozdarciu pomiędzy babcinymi słowami "pamiętej, odżywiaj się", a ciężkim, sapiącym głosem ojca w chwili dysputy na temat finansów domowych, skłaniać się jednak w stronę starszej, rozsądniejszej zdaje się rady i wykładać pośrednio z pocket'a ojca 59 pensów za jedno plastikowe...pudełeczko czy cokolwiek jogurtu. I 12 zł na oko w przeliczeniu za 2 jogurty i parówki w pack'u. Ale czy warto?

Idąc ulicą usłyszeć "you alright mate?" jak za dawnych, dobrych Tiagi lat, ale tym razem z ust Ali'ego z Chiltern Estates, który załatwił mi dziewczęce firanki do pokoiczku. Zostać w koleżeński, żartobliwy i wyimaginowany sposób postrzelonym z palcy z drugiej strony ulicy, za sprawą ubranego w harlem grubą kurte choć jest piękny, ciepły dzień, sąsiada. Który uczynił to ze szczerym, współlokatorskim, radosnym uśmiechem uosabiającym inne przyjazne cechy naszych stosunków. Zupełnie niechcący wkroczyć w drodze do swojego domu na terytorium jednego z bloodscripsuk lokalnych gangów, a nawet pomiędzy grupkę, która właśnie wymienia się przeze mnie znakami swojej przynależności, co o mały włos nie kończy się strzelaniną + mną na linii ognia tak jak na linii wymiany znaków, a wypadem do Mc'Donalds na burgera, przy czym ten z innego gangu nie mógł pójść, bo miał akurat coś w planach. Mając okazję wcielić się w teraźniejszego, samego dla siebie Mojżesza przed którym wielmożnie rozstąpiła się prawie w boski sposób jak Morze Czerwone grupa ludzi na przystanku, w postaci jednego człowieka, co grupą nie jest. W przyjaznym, dżentelmeńskim, mocno na wymarciu geście kłaniając się i wywijając ręką uprzejmie i uniżenie, starszawy już afroamerykaniny, swoją drogą osobliwy, zdawało się, że dał mi do zrozumienia, że droga wolna i mogę kroczyć mym lordowskim/ale przecież historycznie Serenissima Res Publica Poloniae krokiem naprzód. Usłyszeć od Irlandzkiego rzemieślnika mocno nieprawdopodobne i do cna uzasadnione niczym innym jak uprzejmością "naah, it's good to have you here guys" odnośnie całej Polonii na emigracji. Co jest tak bardzo nieprawdą. Nieumyślnie podsłuchawszy rozmowe sąsiadów tyczącą się opłacania drogiego przejazdu partnerki jednego z nich - 18 pfuntów - z Londynu do naszego apartamentu z wyimaginowanym basenem na leśnych tyłach ogrodu, zażartować, że w tej cenie mógłby nabyć sobie całkiem fresh t-shirt Nike w JD Sports. A usłyszeć od drugiego po krótkiej ciszy kontemplacji "shiaaat... a T shirt man.... khyyyy" tak jest, z akompaniamentem ichniego śmiechu blood (które to słowo jest bardzo ichnie i totalnie nowe dla mnie).





Dziś naprawdę sądzę, że warto. I Ci z rodziny, którzy nie płacą za moje utrzymanie tutaj, też tak sądzą.

The Happy Wunderbaum no nie wiem

To mógłbym być szczęśliwy ja (w sensie SupersumCZEMUNIE?)...wyraźnie angielski, niedojrzały fizycznie i w świetle prawa, tak zwany dzieciak, co jest odrobinę zaskakujące bo przecież tu dzieci dojrzewają na tyle szybko, że pomijany jest w ich rozwoju okres owego dojrzewania, iii grający w Premiership pomimo tych wszystkich być może niekoniecznie i niesłusznie noszących nazwę "wady" wad. Pomyśleć, że z mocą Pańską to mogłem być właśnie ja. I to ja mogłem pochodząc stąd, z samozwańczego zagłębia cywilizacyjnego rozwoju szanującego pewne pierwiastki tradycji posiadać w swojej garderobie z zakresu dolnego okrycia wierzchniego jedynie krótkie spodnie . I sprawiać tym samym podczas wyjazdu do byłego RFN wykrzywienie buzi pewnej niemieckiej mademoiselle, czy też nawet bardziej damen w smutnym grymasie bólu i odwołując się do słów mojego dobroczyńcy, czyli ojca, popularnej teraz postawie jaką jest empatia, empatii, w chwili gdy ten szokujący, nieżyciowy a jednak taki w innym znaczeniu detal wyszedłby na jaw.
To trochę na opowieściowych faktach autentycznych z autorytatywnego źródła pedagogicznego pod postacią niemieckiej nauczycielki języka angielskiego. From back in the days...

Zadziwiająco mimo takich przykrych tragedii, miszmaszowo i wcale nie w nawiązaniu, mam tu Polską, złotą jesień naprzemienną z obecną krajową(PL) pluchą. To z lekka zabija moją ojczyźnianą tęsknotę. Z przyzwyczajenia zaczynam już zapobiegawczo za nią tęsknić, zanim jeszcze rzeczywiście znika.



Książkowo pisząc na koniec garstkę wdzięcznych słów, dziękuję jednej z ostatnich, a było ich noo co najmniej grubawo klika, latarń, latarni morskich (choć wyjątkowo niewysokiej) za to, że całkiem zaskakująco zaświeciła w te moje angielskie mgły, które sobie świadomie i kontrolowanie w środku samego siebie preparuję. To taki wzruszający moment złotejjesienipolskiej-a-like dnia.


I przez cały ten czas głęboko zastanawiała mnie pomysłowa wariacja artystyczna na temat 'wesołego tułacza' w postaci angielskiego, młodego dżentelmena w dysproporcji , który wśród padającego na jego zdecydowanie wątłe w naturze, ale nie na malunku plecki wzroku rywali i tysięcy zgromadzonych, rozmytych w ekscytacji futbolowoalkoholowej biegnie z najserdeczniejszym uśmiechem aby utulić właśnie Ciebie...

"ej czemu?"