*sugerowana cena detaliczna.
Jednakże, czy naród tak inny od wszystkich i starający się zachować tę własną odrębność i tak biednie zniekształconą przez imigrantów, sugerowałby się? W rzeczy samej nie. Jestem zmuszony więc w swym wewnętrznym rozdarciu pomiędzy babcinymi słowami "pamiętej, odżywiaj się", a ciężkim, sapiącym głosem ojca w chwili dysputy na temat finansów domowych, skłaniać się jednak w stronę starszej, rozsądniejszej zdaje się rady i wykładać pośrednio z pocket'a ojca 59 pensów za jedno plastikowe...pudełeczko czy cokolwiek jogurtu. I 12 zł na oko w przeliczeniu za 2 jogurty i parówki w pack'u. Ale czy warto?
Idąc ulicą usłyszeć "you alright mate?" jak za dawnych, dobrych Tiagi lat, ale tym razem z ust Ali'ego z Chiltern Estates, który załatwił mi dziewczęce firanki do pokoiczku. Zostać w koleżeński, żartobliwy i wyimaginowany sposób postrzelonym z palcy z drugiej strony ulicy, za sprawą ubranego w harlem grubą kurte choć jest piękny, ciepły dzień, sąsiada. Który uczynił to ze szczerym, współlokatorskim, radosnym uśmiechem uosabiającym inne przyjazne cechy naszych stosunków. Zupełnie niechcący wkroczyć w drodze do swojego domu na terytorium jednego z bloodscripsuk lokalnych gangów, a nawet pomiędzy grupkę, która właśnie wymienia się przeze mnie znakami swojej przynależności, co o mały włos nie kończy się strzelaniną + mną na linii ognia tak jak na linii wymiany znaków, a wypadem do Mc'Donalds na burgera, przy czym ten z innego gangu nie mógł pójść, bo miał akurat coś w planach. Mając okazję wcielić się w teraźniejszego, samego dla siebie Mojżesza przed którym wielmożnie rozstąpiła się prawie w boski sposób jak Morze Czerwone grupa ludzi na przystanku, w postaci jednego człowieka, co grupą nie jest. W przyjaznym, dżentelmeńskim, mocno na wymarciu geście kłaniając się i wywijając ręką uprzejmie i uniżenie, starszawy już afroamerykaniny, swoją drogą osobliwy, zdawało się, że dał mi do zrozumienia, że droga wolna i mogę kroczyć mym lordowskim/ale przecież historycznie Serenissima Res Publica Poloniae krokiem naprzód. Usłyszeć od Irlandzkiego rzemieślnika mocno nieprawdopodobne i do cna uzasadnione niczym innym jak uprzejmością "naah, it's good to have you here guys" odnośnie całej Polonii na emigracji. Co jest tak bardzo nieprawdą. Nieumyślnie podsłuchawszy rozmowe sąsiadów tyczącą się opłacania drogiego przejazdu partnerki jednego z nich - 18 pfuntów - z Londynu do naszego apartamentu z wyimaginowanym basenem na leśnych tyłach ogrodu, zażartować, że w tej cenie mógłby nabyć sobie całkiem fresh t-shirt Nike w JD Sports. A usłyszeć od drugiego po krótkiej ciszy kontemplacji "shiaaat... a T shirt man.... khyyyy" tak jest, z akompaniamentem ichniego śmiechu blood (które to słowo jest bardzo ichnie i totalnie nowe dla mnie).
Dziś naprawdę sądzę, że warto. I Ci z rodziny, którzy nie płacą za moje utrzymanie tutaj, też tak sądzą.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz