Moda angielska

'Moda wkraczająca na salony' - to powiedzenie archaizm, przeżytek. Moda wkraczająca do domów trochę podobnie nic nowego, w różnych formach ma to miejsce. Jednak wkradająca się w pewne poszczególne elementy domowego życia może stwarzać drobne podejrzenia. Sam nie jestem pewien jakiego pokroju. Zdaje się, że pospolicie 'coś jest nie tak' pokroju. Drobny spacer do kuchni w celu nagotowania ryżu w stanie jest zmącić raczej względną normalność rytmu dnia. Zjawił się taki w kuchni na chwilę, będąc dokładnym czyhał tam już na mnie zawczasu z zamiarem wywołania dobrego wrażenia w aktorskiej beztrosce samej sytuacji. Udawał nawet speszonego. Schylił głowę manifestując. Nałożoną zimową, lecz mocno moda-angielska czape. Po domu o 20.30. Pokazał się, zrobił swoje i wyszedł. Taka moda w 'podomce', a wybiegi w kuchniach i słusznie korytarzach przestrzennie nadających się.
Dziwak, który zadziwia mnie w sposób nieprzyjemny, czyniąc w swoim towarzystwie wciąż mnie tym pierwszym.

Poprawna poprawszczyzna

Czyli sprawa dość uniwersalna - czyż wszechstronna 'poprawność', która to jest, całkiem zabawnie poprawnym zapisem tytułowego słowa, co już potwierdza te kolejne, nadchodzące i formułujące całe zdanie/myśl/opinię - nie jest bowiem obiektywnie pożądana? Wydaje się, że właśnie tak. Przypomnę, potwierdziło się to nawet w połowie zdania pierwszego. Niebywałe zrządzenie losu, czy też bardziej poprawność w działaniu, w praktyce! Tak winien się los nazywać, tym los wydaje się właśnie być. Dalej, mowa też o poprawności językowej do której chciałem nawiązać - poprawnej polszczyzny, angielszczyzny i innych poprawszczyzn właśnie. Pięknie się składa, że sunąc taksówką wąskimi, zawiłymi, jakże filmowymi również dróżkami (przypomnijmy - kretedrozki.blogspot.com) zamieszkałej przeze mnie metropolii, wpadłem w posiadanie powiązanej z tym fotografii:

No tak się akurat składa.

Od ostatniego update'u zdążyłem 2 razy nawiedzić obczyznę, dwa razy niezgodnie z planem. Plan na wakacje od 2 lat wygląda podobnie nieokreślenie z głównym jego założeniem - brakiem jakiegokolwiek związku z Wlk.B. czyt. wu-el-ka- i wymagające specjalnego podkreślenia beeeeee, lub choćby związkiem jak najmniejszym. Konsekwencje tego różne, z czołowymi w postaci paradowania po lotniskach, autobusach, samolotach w garniturze, z 'The Times' w ręku oraz 7 days'em nabytym na pokładzie tanich linii lotniczych - co sumuje się w całkiem przyzwoity absurd - tanie linie i królewskie wręcz trwonienie gotówki na rogalika w wysoce nierozsądnej cenie. A po konsumpcji powrót do prasówki i drobny epizod z podejrzanie gheyy looking stewardem. Splendor robi swoje najwyraźniej, szata zdobi człowieka, 'Nowe szaty cesarza', bo brzmieniowo pasuje mi do całego ciągu.

Trzymając się pewnych tradycji dokonałem rachunków w ramach corocznego 'remanentu', którego niestety w tym roku odrobinę zaniedbałem. Dał on jednak w porę o sobie znać i w rezultacie wyliczyłem '5'. Piątka odzwierciedla ilość mieszkań w jakich przyszło mi w ostatnim czasie zaszyć się na chwile dłuższe, przyjemniejsze lub przeciwnie, całkiem krótkie i te drugie. Fotografie najnowsze:

Pokój.

Skombinowany z:

kuchnia - teren Polski, choć niespodzianka, niespodzianka w takiej formie niejako nie mój.

Plus.

Od czasu do czasu zdarza mi się otrzeć o lokalnych celebrytów, dziś padło na postać Davida Cross'a, który po angielsku delikatnie zaniedbał się.

Natomiast o mój dyskomfort społeczny zadbała tego dnia organizacja funkcjonująca pod nazwą 'Healing Church', która na klęczkach otoczyła dosłownie, troską, wiarą oraz pochodnymi schorowaną i nieco zdezorientowaną, ale jakże pełną nadziei starszą panią trzęsącą się w swoim niedomaganiu. Bardzo niewygodny widok, bardzo mistyczna muzyka towarzysząca całemu performance'owi, bardzo pozbawiona bass'u, choć głośniki gabarytowo jakby 'bardzo'. Grupa również bardzo wtopiła, bo faux pas pozwoliła sobie na przeoczenie w postaci nie utworzenia krzyża w całej tej healing scence z senior kobietą w centrum - zabrakło jednego członka grupy, jednego z czterech ramion, tak niewiele, a jak nadzwyczajnie dużo ubyło symbolizmu, wiarygodności i mocy. Bóg dostrzegł to co ja, zesłał deszcz i rozpędził scenkę, uwalniając mnie od ciężaru tytułowo niepoprawnego, niewspółczującego uśmiechu jaki powyższy widok powodował. Swoją drogą - 'uśmiech współczucia'.