Nie wyyyj...de

Cały czas czuje polegające gdzieś w moim mikroskopijnym żołądeczku wielkości piąstki i to zapewne małego dzieciaksa (który swoją drogą daje ciotkom przepiękny pretekst do użalania się nad moją chudością, kiedy ja jestem tylko szczupły-ektomorfik jak to trener Patryk P. mi wyłożył) resztki wczorajszego omleta/tu (dobre słowo zapytanie do Miodzisława) w finezyjny sposób polanoposypanego pseudo sosem w postaci pokrojonych korniszonów. Że to niby nie sam suchy omlet był, taka iluzja dla umysłu. Ale trochę nie dałem się oszukać, a mój żołądek chyba się ciut zniesmaczył tym faktem i próbą dokonania podstępnego aktu. Myślę, że to również wina nierozsądnego szaaaaleństwa jakie wczoraj sobie zafundowałem. Mówiąc w stylu mamy kiedy się przewrócisz "no i czego się przewracasz do cholery?", nie wiem co mi strzeliło do głowy do cholery żeby zjeść 4, a naciągając 5 posiłków wczorajszego dnia.

Poza tym, przy końcu roku każdy wymięka i ma wszystko w dupie. Nikogo nie stać na bardziej absurdalny czyn. Choć ktoś nie wycofuje się z obsikiwania kibela( i w pewnej chwili naprawdę stwierdziłem, że to mogę być ja), to "idzie" się przyzwyczaić ...eee zaś? (nie rozumiem ciągle "zaś" ludzie z zachodu). Tylko najbardziej gówniane głowy z campusowego personelu na koniec uraczyły zapewne najbardziej świadomie i dotkliwie mnie, próbą ewakuacyjną budynku. Znowu moją pierwszą reakcją był do cna okropnie spanikowany okrzyk trochę w stylu niespodziewanej i totalnie znikąd dziwnoty głosowej Korka, którą trudno oddać w słowach, więc można sobie wyobrazić jak jest dziwna. Generalizując, obrazuje ów okrzyk powtórzona wielokrotnie litera "a" zdelay'ophasingowana czy też podobnie jakoś. No bardzo dziwna. Do tego zwinąłem się w kłębek i chwyciłem dziwnie głowę. Taki widok jak kopiący kopie kopanego. Ja jestem ten kopany kłębek. Ale jestem dumny z mojego genialnego tłumika skleconego z papieru toaletowego do tego pierdolonego czerwonego, alarmowego głośniczka. Papier toealetowy jest wszechstronnie bardziej przydatny niż szwajcarski scyzoryk. Druga dumna sprawa - rozważałem możliwość pozostania w pokoju, bo w razie co można skoczyć oknem, a w między czasie ładnie ubrałem skarpetki, spodnie, bluze i ładnie powoli wydreptałem przed ładnie DOMniby ładnie, jak bohater, ostatni, jak kapitan statku, jak nonkonformista, najlepiej po prostu z klasą, ostatni wyszedłem.

Do kuriozalnych kaczek, doliczam dziś kuriozalnego z komedii człowieka. Przed paroma chwilami przepięknie rozładował napięcie w ten sam sposób jak to robią kaczki, kiedy przeszedł za moim oknem. On jest mega swoisty, grubszy, do cna pocieszny i zawsze nosi okulary przeciwsłoneczne a la Edgar Davids z pomarańczowymi szkłami. On nosi je czy słońce, czy deszcz, dzień czy noc. Wiem, że coś z nim nie tak, ale napięcie rozładowuje przejściem za oknem pierwsza klasa profesjonalnie-filmowo.

Gej co sam widziałem, wyprowadził się (w sensie to widziałem), więc koniec z "a olrajt", czułymi powitaniami etc. W sumie, jak na soulmate'a za jakiego mnie uważał, to pożegnał mnie z dupy. I zamiast ze mną zamieszkać, zamieszkał ze swoim innym kolegą. Kto mnie będzie teraz codziennie podpytywał czy znalazłem sobie, chyba przez noc na śpiąco dziewczyne? Kto zalotnie zaczepiąjąc mnie w dziewczęcy sposób na korytarzu uczelni pobiegnie przed siebie powtórnie zalotnie się za mną w dziewczęcy sposób odwracając ryzykując wpadnięcie w coś przed sobą? Borsuków też nie ma, ale tak jak podejrzewałem - nocne skrobanie w ścianie ustało kiedy Tiagi opuścił lokal. Wiedziałem, że to on skrobie, wiedziałem to! Pozostaje nierozwiązana kwestia... po co on to ściany poskrobywał?

Jednakże dziś patrze krytycznie na praktycznie wszystko i cwano w myślach mówiłem do każdego "bueee nienawidze Cię buee", ale moja prawdziwa natura ujawniała się, kiedy przyszło zamienić z kimś słówko i Supersumczemunie? czyli ja! był miły... albo więc jestem fałszywy, albo naturalnie miły z urodzenia-wychowania, predestynacja w odniesieniu do charakteru czycokolwiek.

Na koniec nasz klient nasz Pan totalnie z dupy random pack zdjęciowy wedle sugestii, zażalenia, domagania się Bettiny:

Generalnie tam gangstera wchodziła do klatki a w tle Ludacris leciał...no i z wajbem popłynąłem ghetto ujęcie chcąc uchwycić. Nie wyszło. Breezery babskie obciach zabiły ghetto.

W sumie nikt nie wie jak to tu wygląda. No to miasto tak wygląda. Dokładnie to co tu - nie.

Mogę miche budyniu zrobić każdemu bo umiem, a z 0,5l mleka nie potrafie i tak sforsować sam.

To przecież 3 pierwsze litery mojego imienia! Na dodatek funky czcionka - na pewno nie z dafont.com

Nie widziałem bardziej odrzucającej tandety wyprodukowanej zapewne w takich samych warunkach jak jeansy w indiach produkuja wyzyskiwani w kuckach czy...no taka smutna scenka każdy pewnie widział :( zdjęcie nie oddaje wyblakłego, prosto z fabryki opakowania oraz najniższej jakości tekturki takiej jak środek rolki papieru toaletowego, lub też gorszej.

Ahahah...ej gruby znowu przeszedł w okularach :( jaki fajny...

2 lata w 91

Oberwało mi się ostatnio obiektywnie wątpliwym komplementem - subiektywnie miłym, jak najbardziej trafiającym w moje gusta, który brzmiał: "ej jesteś taaaak przerysowany". I choć myślałem, że to wina najbardziej chorych kreskówek z cartoon network, przy czym dziękuję Bogu za nie, to jednak myliłem się. Podejrzewam, a nawet podejrzewam, że mogę być tego pewien! że to wina wyborów do sejmu roku 1991, które na pewno rodzinnie oglądałem, lecz tego, racjonalnym jest to zresztą - nie pamiętam:



Nie wiem jaką fachową ma to nazwę i ubolewam nad tym bo chętnie bym się nią posłużył, lecz zwyczajnie najpierw w tym wypadku postawiłem tezę, a później szukałem argumentów by ją poprzeć. Drogą dedukcji (pierwszą z dwóch do jakich się tu posunę), z racji tej, że w roku 1991 mój wiek równał się = 2 lata, sprawdziłem w internecie na jak intensywnym poziomie rozwoju znajduje się dwulatek. Troszkę się zawiodłem bo pierwsze i jak na początku mi się zdawało jedyne odniesienie do rozwoju brzmiało:

ROZWÓJ FIZYCZNY

Prawidłowo rozwijający się dwulatek tryska energią i nie potrafi nawet chwili siedzieć
nieruchomo. Jego skoki i tańce świadczą o znakomitej koordynacji ruchowej.


Swoją drogą dobrze, że nie mam już dwóch lat bo nie tryskam energią, potrafię cały dzień siedzieć nieruchomo albo spać, nie tańcze, skacze sporadycznie, kiepsko z moją koorydnacją ruchową bo miałem problemy z 'W anatomii błędnik (łac. labyrinthus) to część ucha wewnętrznego, odpowiedzialna za zmysł słuchu i równowagi' (?)


Jednakże, drogą dedukcji nr 2, wywnioskowałem, że dwulatek nie może nagle intelektualnie spauzować. I faktycznie! Scroll down:

ROZWÓJ INTELEKTUALNY

Twoja pociecha z lubością słucha długich i skomplikowanych opowieści i bajek.

(W telewizji wybory do sejmu 91!)

ROZWÓJ SPOŁECZNY

Choć maluch bardzo chętnie bawi się w udawanie dorosłego, jego uwaga nie skupia się
już wyłącznie na świecie rodziców.

(Skupia się na w telewizji wybory do sejmu 91!)

Także, bycie sobą zawdzięczam dorastaniu z twarzą w telewizorze bo taki zawsze byłem i przeokropnienajbardziejprzechorym czasom początku lat 90tych.

Natomiast by odbić od nieprzychylnie odbieranych przez GŁÓWNIE JARZUSIA dywagacji na swój temat samolubnym, trochę o tym jak to tu. Miałem ostatnio przyjemność skonfrontować swoją wiedzę historyczną, bardzo skromną zresztą, szczątkową po czasach liceum choć biernym fanem historii jestem, z moją koleżanką pochodzenia pakistańskiego, ale jak to wszystkie tu z X pokolenia potomek anglosasa z krwi i kości. Tejże młodej, a swoją drogą pogodnej i uroczej damie, która zapędza Józka żeby malował jej tanio ściany w domu bo maluje ściany tanio w domu bo jest z Polski, tej co docenia wszystkich brody mówiąc im "dobra broda", która za każdym razem kiedy mnie widzi przypomina mi tabula rasa, że Józek z Polski tanio maluje ściany w domu i jest z Polski i ma na imię Józek, nie innej, trafiła się okazja by wybrać się na wycieczkę do Oświęcimia. Zawiązała się więc rozmowa na temat II wojny światowej odnośnie Auschwitz:

- jest tam grób Hitlera?
- nie
- a dom w którym się zabił?
- nie

Plus, byłem świadkiem do cna lata 70-80-komedia-Bareja sceny. Idąc chodnikiem po akademiku i to nie moim własnym, bliskim natury, lecz położonym w centralnej części pobliskiego, niedużego, ale miasta, podczas niewinnego dialogu ze znajomymi zastąpiła mi drogę kaczka. Wyszła z jednego krzaka znikąd, zatrzymała czasruch - moment refleksji - kuriozalna scenka - chwila rozładowania napięć w filmie - po scence zmiana kadru i wątku - przecięła chodnik, i zniknęła w podejrzanie ustawionych krzakach po drugiej stronie. Padły więc komentarze "ta kaczka mie tu...no ja jebie, rozjebuje" i każdy podejrzliwie ominął szerokim łukiem krzaki. Po czym za kilkanaście metrów nastąpiło ponowne zatrzymanie generalnie wszystkiego, prócz! samych kaczek, tym razem trzech czy też dwóch, czyniących to samo ale w odwrotny sposób i w grupie, plus w ciut innym miejscu.

I to było bardzo przedziwne i filmowe. A one takie spokojne i pewnie brnące do swojego celu. Taka postawa w życiu do pewnego stopnia mi imponuje, chętnie do pewnego stopnia bym się jej poddał, ale nie jest w moim typie więc zapewne...no nic z tym.







Że też nie wpadłem na pomysł, żeby je opluć.

Mowa o pluciu, lekko napieprzony pogoniłem podwójnie borsuka. Raz w grupke anglików i im śmiesznie w nogę...w sumie jednemu wbiegł. Mieli do mnie pretensje. Drugi raz po prostu tak. Krzycząc "kuurwaa, borsuku", totalnie elożal bo napieprzony. I zrobiło mi się za chwilę bardzo smutno. Z jakiej racji go pogoniłem? Czy miałem prawo, bo chęć na pewno, ale skąd ta chęć? Sądzę, że wygrzebała się gdzieś tam z genetyki czy czegoś pierwotnych myśli tak jak to co jakiś czas, identycznie jak przodkowie podbijali nieznane lądy i tak samo, pewnie mocno wrąbani wyganiali zupełnie bezpodstawnie i bezsensu lokalnych mieszkańców. Choć lokalni mieszkańcy mogli zdawać się im bezsensu. Ja jednak jestem lepszy, bo szybko dopadły mnie słuszne wyrzuty sumienia. Jestem tak wrażliwy. A prowadząca ten cały wyborczy stuff w tv to od x lat pracuje w samie u mnie na osiedlu, na miły Bóg to ona. Straciła pewnie prace w tvp po wpadkach kolegi!

NaaaleEEśniKII z JAgo..DAMI!na majówkę...

Nadchodzi, a może też nachodzi mnie nieproszenie coraz to więcej momentów wysuwających na pierwszy plan potrzebę narzuconej manifestacji uzyskiwania samodzielności. Szczególnie w zakresie "gotuj sam". Niestety nie z Michałem Okrasą, Maciejem Kuroniem, Olivierem Jamie, Hitlerem ( http://www.youtube.com/watch?v=ZQhTQ7GjVAY :|), ani też z pomysłem. Raczej z kartką od mamy i co najwyżej murzynem sąsiadem, który schodzi do kuchni aby dalej pójść na łatwiznę i odgrzać coś kiepskiego w mikrofali. Ale to nie mój wzniosły styl chadzania zawsze trudnymi ścieżkami, gdzie po tym jak powiem "kurwa, prze ohydne" mówię też "ale moje!". Co nie wiem czy do końca dobrze o mnie samym świadczy. Bo trochę tak wyszło jednak, że ze mnie gówniana głowa, gówniana robota gówno.

No a generalnie tak nie jest i to ja wycieram przecież siusie z klapy i w ogóle...

Ponadto, debiutancko zrobiłem dziś naleśniki. Fajne, ładne, zdrowe, majowe hihi, żółte, co w tym wypadku oznacza zdrowe, a nie zawsze żółte oznacza zdrowe, ale tu tak. I wyszły znacznie lepiej niż pomidorówka. Wyszły naprawdę dobrze. Pomidorówka debiut za pierwszym razem nawet nie wyglądała jak pomidorówka. Nie przypominała jej pod żadnym względem. Ale nie przeszkodziło mi to w początkowym zdobyciu plus 5 do respektu obwieszczając wszystkim dookoła, że ją gotuje. Druga natomiast, wyglądała już jak pomidorówka. Nie smakowała jednak nadal jak pomidorówka. Za to dosyć sekretnie i irracjonalnie po przeleżeniu w lodówce jednego dnia...nabrała tego pomidorowopodobnego smaku. No i byłem nie ukrywajmy zwyczajnie i prosto kontent.

Zupa zakamuflowana dla zmylenia mojej własnej świadomości makaronem.

Dobry naleśnik 3 razy.

Wracając jednak do naleśników, moja mama nie mogłaby stać się osobą której imieniem można by nazwać serię kulinarnego programu "gotuj z Basią". Moja mama dając mi przepis, ogólnikowy i bardzo pro...czyli ogólnikowy, zakładający, że wiem to co ona, generalnie dała mi kiepski przepis. Stosując się do niego wyszło do dupy. Z pretensjami i żalem tłumaczyła mi później, że to tylko tak ten przepis...a to trzeba na oko, ona robi na oko, nie ma co się do przepisu stosować. Pytam się ja więc, po co mi przepis? I wskazówki w nim takie jak:

"musi osiągnąć gęstość gęstej śmietany"

zdają mi się odrobinę niejasne, nieoczywiste, nieczytelne i...nieprzydatne.
Kiedy dzwoniłem by na bieżąco radzić się podczas pichcenia, ojciec suchowato zasugerował, że za cenę rozmowy lepiej gdybym poszedł do restauracji, ale pamiętajmy, że ja wybieram tę "trudną drogę" zwieńczoną jednak przytłaczającym przeogromem satysfakcji. I taką drogę po Supersumowemuczemunie też polecam. A będąc jeszcze w kuchni stałem się podejrzanym nosicielem wirusa A H1N1 aka grypyświńskiej. Sąsiad kroczącyc łatwą, prostą drogą mikrofalówki spytał mnie jak tam spędziłem święta. Szczerze odpowiedziałem mu, że fajnie, ale przez tydzień byłem chory. I tu co naprawdę przedziwne, zareagował w totalnie sugestywny sposób milczeniem...krótkim które jednak wydawało się nienaturalnie długie, takie aaaa można zwariować bo ktoś w popłochu, podejrzeniu, przerażeniu i chęci "rzuć kamień w trędowatego" patrzy. A po tym ambiwalentnym milczeniu totalnie napastliwa i natychmiastowa reakcja - "ej ale jesteś zdrowy?".
Jak Boga kocham, wiem, że on myślał o świnskiej grypie. To było widać, biło od niego, uderzało po oczach, zastygł na chwilę w bezruchu bo to miał na myśli.

Natomiast zastanawiająco adekwatnie do godziny, duży borsuk o pewnych cechach kornika, który zazwyczaj pałaszuje w ścianie bądź też odwrotnie, jednak niezmiennie i co najważniejsze - pałaszuje w ścianie, totalnie gwałtownie, nagle, nieoczekiwanie przestał. Może dlatego, że chciałem go opluć. Mój ojciec dziarsko, bo siedzi w swoim domu x kilometrów stąd i nie w lesie nie tu, powiedział ostatnio w sposób jaki oddaje scenka, gdzie poklepuje mnie dobrotliwie po ramieniu w pół rozbawieniu i z lol żalem wymieszanym ze smutną bezradnością kręcąc głową: "synu, synu.... Ty debilcze :) on Cię...khyy, nie zje hehe".
Ale ooooo czego on mi nie naobiecywał! ...na przykład, że.... ... no sam nie wiem. Teraz zrobiło mi się przykro. Ale mówił, też... ....






Tak... w każdym bądź razie, skoro jest już tak rodzinnie, moja siostra obudziła mnie wczoraj brutalnie wyrywając z twardego snu o 10.00 rano mms'em. Jej córka pierwszy raz zrobiła siusiu do nocnika. Cała familia cieszyła się z tego..szczęścia i sytuacji, była wielka radość, euforia, święto, kopie zdjęcia jak mała siedzi na nocniczku w formie mms'owej, no szaleństwo grube.

To naprawdę popieprzona sprawa.


Podsumowując, nauczyłem się głośno i bez ogródek rozmawiać na temat dużych piersi(jej) z moją koleżanką (nie, nie z Tobą Wik) z czego dosyć zaskakująco obie strony wydają się być mocno zadowolone.