Dokładnie podążając za tytułem - etap trzeci wieloetapowego wyścigu o nieco zmodyfikowanej na moje potrzeby formule. Nie kolarski, nie szosowy, nie dookoła Polski, nie wiem też ile tychże etapów w podsumowaniu będzie liczył, i czy tak naprawdę w połączeniu z jakby nagłówkiem 'Pologne' będzie miał coś wspólnego.
'- jestem na tak - jestem na tak - a ja jestem na nie'
jako symboliczna pointa.
Pociesza mnie fakt, że mieszkam w samym sercu ojczyznyrodzicielki.
'Moda wkraczająca na salony' - to powiedzenie archaizm, przeżytek. Moda wkraczająca do domów trochę podobnie nic nowego, w różnych formach ma to miejsce. Jednak wkradająca się w pewne poszczególne elementy domowego życia może stwarzać drobne podejrzenia. Sam nie jestem pewien jakiego pokroju. Zdaje się, że pospolicie 'coś jest nie tak' pokroju. Drobny spacer do kuchni w celu nagotowania ryżu w stanie jest zmącić raczej względną normalność rytmu dnia. Zjawił się taki w kuchni na chwilę, będąc dokładnym czyhał tam już na mnie zawczasu z zamiarem wywołania dobrego wrażenia w aktorskiej beztrosce samej sytuacji. Udawał nawet speszonego. Schylił głowę manifestując. Nałożoną zimową, lecz mocno moda-angielska czape. Po domu o 20.30. Pokazał się, zrobił swoje i wyszedł. Taka moda w 'podomce', a wybiegi w kuchniach i słusznie korytarzach przestrzennie nadających się. Dziwak, który zadziwia mnie w sposób nieprzyjemny, czyniąc w swoim towarzystwie wciąż mnie tym pierwszym.
Czyli sprawa dość uniwersalna - czyż wszechstronna 'poprawność', która to jest, całkiem zabawnie poprawnym zapisem tytułowego słowa, co już potwierdza te kolejne, nadchodzące i formułujące całe zdanie/myśl/opinię - nie jest bowiem obiektywnie pożądana? Wydaje się, że właśnie tak. Przypomnę, potwierdziło się to nawet w połowie zdania pierwszego. Niebywałe zrządzenie losu, czy też bardziej poprawność w działaniu, w praktyce! Tak winien się los nazywać, tym los wydaje się właśnie być. Dalej, mowa też o poprawności językowej do której chciałem nawiązać - poprawnej polszczyzny, angielszczyzny i innych poprawszczyzn właśnie. Pięknie się składa, że sunąc taksówką wąskimi, zawiłymi, jakże filmowymi również dróżkami (przypomnijmy - kretedrozki.blogspot.com) zamieszkałej przeze mnie metropolii, wpadłem w posiadanie powiązanej z tym fotografii:
No tak się akurat składa.
Od ostatniego update'u zdążyłem 2 razy nawiedzić obczyznę, dwa razy niezgodnie z planem. Plan na wakacje od 2 lat wygląda podobnie nieokreślenie z głównym jego założeniem - brakiem jakiegokolwiek związku z Wlk.B. czyt. wu-el-ka- i wymagające specjalnego podkreślenia beeeeee, lub choćby związkiem jak najmniejszym. Konsekwencje tego różne, z czołowymi w postaci paradowania po lotniskach, autobusach, samolotach w garniturze, z 'The Times' w ręku oraz 7 days'em nabytym na pokładzie tanich linii lotniczych - co sumuje się w całkiem przyzwoity absurd - tanie linie i królewskie wręcz trwonienie gotówki na rogalika w wysoce nierozsądnej cenie. A po konsumpcji powrót do prasówki i drobny epizod z podejrzanie gheyy looking stewardem. Splendor robi swoje najwyraźniej, szata zdobi człowieka, 'Nowe szaty cesarza', bo brzmieniowo pasuje mi do całego ciągu.
Trzymając się pewnych tradycji dokonałem rachunków w ramach corocznego 'remanentu', którego niestety w tym roku odrobinę zaniedbałem. Dał on jednak w porę o sobie znać i w rezultacie wyliczyłem '5'. Piątka odzwierciedla ilość mieszkań w jakich przyszło mi w ostatnim czasie zaszyć się na chwile dłuższe, przyjemniejsze lub przeciwnie, całkiem krótkie i te drugie. Fotografie najnowsze:
Pokój.
Skombinowany z:
kuchnia - teren Polski, choć niespodzianka, niespodzianka w takiej formie niejako nie mój.
Plus.
Od czasu do czasu zdarza mi się otrzeć o lokalnych celebrytów, dziś padło na postać Davida Cross'a, który po angielsku delikatnie zaniedbał się.
Natomiast o mój dyskomfort społeczny zadbała tego dnia organizacja funkcjonująca pod nazwą 'Healing Church', która na klęczkach otoczyła dosłownie, troską, wiarą oraz pochodnymi schorowaną i nieco zdezorientowaną, ale jakże pełną nadziei starszą panią trzęsącą się w swoim niedomaganiu. Bardzo niewygodny widok, bardzo mistyczna muzyka towarzysząca całemu performance'owi, bardzo pozbawiona bass'u, choć głośniki gabarytowo jakby 'bardzo'. Grupa również bardzo wtopiła, bo faux pas pozwoliła sobie na przeoczenie w postaci nie utworzenia krzyża w całej tej healing scence z senior kobietą w centrum - zabrakło jednego członka grupy, jednego z czterech ramion, tak niewiele, a jak nadzwyczajnie dużo ubyło symbolizmu, wiarygodności i mocy. Bóg dostrzegł to co ja, zesłał deszcz i rozpędził scenkę, uwalniając mnie od ciężaru tytułowo niepoprawnego, niewspółczującego uśmiechu jaki powyższy widok powodował. Swoją drogą - 'uśmiech współczucia'.
Wreszcie pokonałem techniczne przeszkódki i mogę uczynić zaległy zdjęciowy 'wysyp' z miesięcy poprzednich.
W dalekim skrzydle lotniska przy Gate'sach wciśnięty niepozornie w bok korytarza Pac Mannn oldskul jest.
737 droga do Eldorado, choć to nr linii do domu, nie drogi.
Bogaaaactwooo cz. 1, nie pali się banknotów, je się pensy.
Dla kontrastu ja nieśmiało wdrabiam ser do posiłków zamiast monet.
Dom hindusa-nie, z radiem w kominku.
Turyyystyka.
Z głową Oliny, Olksa, Oli, reszta części ciała podążała również.
Plusminusalpinus 10 lat temu dostałem właśnie taki prezent po wojażach siostry w tychże okolicach, co przerażająco formułuje - czas nie płynie wnioskuję.
Dach pod którym -
- szejki bynajmniej nie arabskie BUEBUEBUE zwała.
Aka. tak jest, po półtorej roku wybrałem się TAM na ten jeden dzień.
Typowo estetyczne zdjęcie z niezwykle estetyczną dłonią równie niezwykle estetycznej dziewczyny. Estetyczna podróż. Estetycznie zaoferowałem pomoc w powiązaniu z bagażem. Najmniej estetycznym z całości. Choć trzymał klasę - fason.
Śniegi ogród z basenem bez.
Zawsze zważajzważam na datę.
My dj is killing yours ta porcja prawdopodobnie zabiła mój brzuszek na dłuuugi czas i wysłała pośrednio na kawka - pogawędkę USG. Bo nigdy nie wiadomo co jest!
Wstałem dziś o 7.30. Zupełnie niepotrzebnie, tj. w kwestiach solidnych powodów, zupełnie taki by się nie znalazł. Rzadko kiedy ma czelność się pojawić i na pewno nie przybiera postaci wstania o poranku bez powodu - dla samego wstania o poranku. Z takich rozważań, kiedy przez 15 minut dygotałem sobie w konwulsyjnych ruchach przed, w trakcie i po prysznicu, wynikło postawione sobie przeze mnie pytanie przypominające jedno z tych, w których człowiek spieprzył sobie życie - proste, higieniczne, odrobinę wyświechtane, być może niemodne 'co Ty robisz?'. Tak nisko upadłem, tak bardzo babram się w śpiącym, choć już tylko do 13.00-14.00 gównie. Zakładam, że dygotanie wywołane zostało wstrząsem poranka bezpodstawnego, nie mającego prawa bytu w tejże angielskiej i co ważne mojej rzeczywistości. Podtykam pod nos również drugą wersje interpretacyjną. Mianowicie, mogła być temu winna wielka dziura w ścianie łazienki, odkryta plus minusnieplus115 zimą, sprytnie upchnięta przez jej twórcę pod umywalką na wysokości kolan (ja mimo wszystko nie wiedzieć dlaczego zajrzałem i tam), umożliwiająca wygodne ze względu na swoje gabaryty, więc co za tym idzie, swobodne wyprowadzenie rury odprowadzającej wodę z łazienki średniowiecznie na ulicę. Mogło zdarzyć się i tak, że papier toaletowy, którym mam w zwyczaju uszczelniać intensywnie wszystko, w tej roli wyjątkowo się nie spisał.
Do niezwykłości wczesnej pory dnia dodać mogę jeszcze trzy elementy, z czwartym w późniejszej części: 1. wątpliwie i niewątpliwie oraz w gruncie rzeczy nie tylko dziś, kiedy obudzę się z myślą o natychmiastowym wysnuciu się do łazienki w dość oczywistych celach, na minutę przed zakończeniem walki ze skulonym w tej walce samym sobą i przykro odartym z godności po jej skończeniu, wyczuwając chyba moje przygnębienie, do łazienki z energią i impetem wkracza wraz ze swoim brzęczącym wiaderkiem z plastiku pewna młoda, krzykliwa, pełna ekspresji i można by przypisywać jej tych cech bardzo długo...dama. Dziś, co podkreślę 'wyjątkowo' porzuciła swojego przyjaciela samotnego w łazience. Brakuje mi tylko w sytuacji, kiedy jednak akt się dokonuje odegrania w tle pozytywki... ale nie tej, przed którą ostrzegałem ostatnim razem odnoszące się do kwestii pozytywnego nastawienia młodzieży. Nie. 2. Wybierałem spośród tych bogactwo kilku bluzek jedną, dopasowując ją do dnia albo siebie, nie reszty garderoby - przez 10 minut. To może nikogo nie dziwić. Słusznie.
3. Nieśmiało zanuciłem kilkukrotnie "Santa Claus is coming to town". Dlaczego?
Do pewnego stopnia tytułowy motyw snów narzuca mi brutalnie, niczym mama kurtkę na plecy przed wyjściem w nieco zachmurzony dzień, skojarzenie z maturą ustną i już w pełni tytułową "Grę Snów" wyżej wymienionego autora, z którą przymuszony byłem romansować przez pewien okres życia. Dziś, już drugi raz stawiam sobie to samo pytanie, choć w nieco rozwiniętej formie - dlaczego nie użyłem internetu do znalezienia jakichkolwiek informacji na temat tego dramatu i przygotowywałem się naiwnie do prezentacji zgodnie z utopijnymi wytycznymi zmuszającymi do reprezentowania porządności takiego formatu? Tak czy inaczej, z tym motywem wiąże się punkt:
4. Punkt zahaczający nieco o noc wraz z porankiem wcześniejszym od tego wczesnego, bo zwyczajnie był to element czwarty - sen:
Scenka z polskiej kroniki filmowej. Ale z braku możliwości przejrzenia większej liczby materiału za przykład ilustrujący klimat scenki posłuży film z Kobielą:
Plus:
Oczywista moje słowa plus również:
Scenka, podpunkt pierwszy pod scenka - natomiast wyglądała następująco - zbliżenie kamery; witryna prawdopodobnie zakładu fryzjerskiego, z tym ładnym, spiralnym przedmiotem wystającym gdzieś z budynku; krótki wstęp lektora, który mówi: 'witryna sklepowa, w niej odbicie np. staruszki na wózku'; staruszka faktycznie podjeżdża i ukazuje się jej odbicie. Nie zapominajmy o lektorze z lwowskim akcentem/sposobem mówienia przedwojennym - wymienionym 'i' na 'y'.
Następny kadr to już Fiat 125p, w którym można kupić lody, sprzedaje je młoda kobieta. Za chwilę fiat zmienia swój wygląd na kabriolet i pasażerów na trzech mężczyzn. Jest lato, mocno słoneczny dzień, mniej więcej południe, dwoje z nich do swoich polówek założyło modne teraz ray-ban-look-a-like okulary, może i ray bany. Mężczyźni mają około 60 lat, jeden jest szczupły, drugi nieco grubszy. Na towarzystwo pada ruchomy cień liści z pobliskiej topoli. Trzeciej postaci nie trzeba w taki sposób opisywać opisywać.
Sam I sekretarz Edward Gierek, siedząc na tylnym fotelu kabrioletu marki Fiat model 125p, jak się domyślam incognito udając przeciętnego obywatela, rozmawia z mężczyznami: - Funkcjonuje takie powiedzenie 'udawać greka, być grekiem na ryż.' Wiąże się z tym pojęcie niezwykłości... - ...aaa, ja nie rozumiem - machnął ręką starszy mężczyzna i zwrócił się do drugiego - ten Pan czuje się niezwykły. - otóż proszę Pana, niezwykłym Pan się czuć nie powinien- dobitnie i twierdząco dodał drugi mężczyzna, akcentując zdecydowanie dwa ostatnie słowa i oblizując rożka.
Intryga również z kronik filmowych, ukryta kamera, najważniejsza postać w kraju jako szary obywatel...jakże się ten człowiek pomylił, nazywając go kimś zwykłym.
Na fejsbuku między niezliczoną ilością grup rosnących sobie śmiało na wzór trawy w moim ogrodzie z basenem, którego nie ma, pojawiło się kilka powiązanych z tym świetnym i znanym pewnie co wrażliwszym - pewnie niekoniecznie, pragnieniem, o prostej, idyllicznej formie i parafrazując jednocześnie dokładne sformułowanie fejsbukowe - 'chciałbym, żeby w (...) momentach mojego życia grała muzyka jak w filmach'... nawet odnalazłem właśnie jeden z oryginałów. Jednak nie. Zatem moja przedwczesna radość podważa w tej swojej podupadłej formie istnienie takich grup. Choć można to udowodnić zakładając, że skoro 31 tys. osób oficjalnie budowało baze z foteli, to znajdą się i tacy do których można by odnieść wyżej wspomnianą muzyka w życiu grupę ludzi. Wstydliwie ze względu na romantyzm owego pragnienia i naiwność w nim ukrytą, przyznam - takich jak ja. Wyzbywam się jednak powoli i dość ostrożnie tego wstydu. Tak jak na niektórych blogach się zdarza i w życiu niektórych osób na tychże niektórych blogach - podkradnę im pewne nieco już zbrukane przez nadużycia i subiektywizm używających hasło: 'moje życie to film'. I to wyjątkowo nie bezpodstawnie.
Mógłbym jedynie narzekać na losowość powstawania sytuacji jaką objaśnię poniżej, ale przecież nie można określić mnie zwrotem 'zawszejestminiedobrze'.
Moje życie - film - film - życie, które nadaje się do swobodnego stosowania zamiennego, przejawia się w pełni zgodnie z opisem. Do pewnego stopnia zwyczajnie w swojej niezwykłości. Nieoczekiwanie zaczyna grać muzyka. Repertuar mocno zawężony do jednego utworu, jednak bardzo paradoksalnego, co niejako nobilituje brak mnogości. O jego wyborze odnośnie sytuacji tego pokroju nie ma przecież mowy, pozostaje za to dziękować losowi, że spotkało mnie takie szczęście, jakie inni zmuszeni są zmyślać. Powracając, melodię wygrywa pozytywka, czy też jej imitacja. Stąd paradoks - brzmi nieco frustrująco, dziecinnie, dobranocnie, porannie, strasznie, ładnie, uroczo etc. Wpływa naprawdę na wiele różnorakich, sprzecznych odczuć i poddaje się również takim interpretacjom. Dopadła mnie dziś kilkukrotnie, m.in. podczas mieszania cukru w herbacie, kiedy byłem w kuchni. Zawsze reaguje tak samo - zastygam w bezruchu marszcząc czoło, spinając mięśnie szyjne i podnosząc brew - podobno jak Clark Gable - zadając sobie pytanie 'co do cholery?'. Zakładam, że wyglądam wtedy dość komiksowo, a przecież absurdalne komiksy najlepiej potrafią oddać wyolbrzymioną, czyli jak najbardziej na miejscu, reakcję. I takie moje przyzwyczajenie, kiedy melodia dosięgnęła mnie na schodach, uczyniłem to samo. Może w moim życiu w tych momentach wydarzyło się coś naprawdę znaczącego, a ja przeoczyłem to mimowolnie krocząc po schodach z małym zatrzymaniem przeistaczającym się w konsternację. Być może podświadomie zastygam, aby umożliwić sobie koncentrację na otaczającym mnie świecie i by wychwycić 'to' nieokreślone zdarzenie. Być może skupienie się na zatrzymaniu odwraca moją uwagę. Najdziwniejszym i nieco wstępnie przerażającym jest fakt, że pozytywka wygrywa jakieś 4 takty i przestaje, milknie, znika. W równie niewyjaśniony sposób jak ma w zwyczaju się pojawiać. Gdyby nie to, miałbym gówno a nie film z życia i zwykłego forda transita z lat 90tych zaadaptowanego na potrzeby lodziarni.
To naprawdę jeden z tych momentów, jakie gościły tutaj w opisie już wcześniej - kaczki pojawiające się znikąd, spacerujący młodzieniec w pomarańczowych okularach. Wtedy nie tylko ja zastygam - w rzeczywistości zastyga świat wykluczając te postacie i to zjawisko.
I czekam, kiedy nieuprzejmie, choć przypadkowo wkroczę do łazienki, w której to nowocześnie kąpiel w wannie lecz przy użyciu wiadra i mniejszej miski służącej do opłukiwania swojego ciała brać będzie moja sąsiadka, a w tle zabrzmi pozytywka.
Tytułu nie podciągać pod młodzieżowy, metaforyczny typ slogan "POZYTYWka". Dwa siwe włosy odnalezione na mojej głowie niedawnego poranka, przykro umarłe na tle innych, jeszcze sprężystych, witalnych i jednocześnie o jeden więcej niż pewnego popołudnia w roku zeszłym - wykluczają tworzenie tak przemyślanych i młodo brzmiących zwrotów. Stąd zastrzeżenie do nietradycyjnego pojmowania tego słowa, że się tak wytłumaczę dojrzale jak to mi teraz przystoi.
Ojejujeju... wpis ten czekał na publikację od jakże stereotypowo w co śmiałem wątpić, ale właśnie się to zmieniło, 13 dnia listopada ubiegłego roku. Na palcach mam nadzieję jednej ręki z tej racji, że instynktownie założyłem, że jedna mi zdecydowanie wystarczy/pozostawi może nawet zapas kilku palców, wyliczę Wam, że to już 5 miesięcy ukrywania swojej treści z moją pomocą, ale przecież i mojej treści więc we're even I don't owe you nie jak Carlito przez większość czasu projekcji filmu z tą postacią postaci głównym bohaterem. Architektem layoutu miał być JaRzuś almighty, ale za mało mu bręczałem za uszkami do głowy, a z biegiem moich lat (bo przecież 2009-2010 kalendarzowo zyskuje na niekorzyść) oduczyłem się bręczeć i sobie. Poskutkowało to ogólnym zaniedbaniem tego miejsca oraz tym, że mój tato nie może być już dłużej dumny z mojej pięknej dyscypliny jaką tutaj prezentowałem, której jest generalnie zwolennikiem czy to z przymusu, upodobania czy przyzwyczajeniaobojętnieco. Powracając jednak do oryginału i ekhm celebrując życie w sumie czemunie? ale i layout od blogger.com czy blogspot jeden kij jedna miłość?:
Nowy layout (i na potrzebę chwili jednoznaczny z całym blogiem) to taki rodzaj bułeczki... szczególnie jeżeli obierze się za punkt widzenia osobę imigranta jakim mam przyjemność, czy też nie w mniejszymwiększym stopniu być. Kontynuując, masz ochotę go wciąć na śniadanie; czasem biednie na obiad w chwili kryzysowego deficytu żywności, lub jeżeli wstaje się w godzinach bliskich memu sercu to również w odczuciu obiektywnym społeczeństwa, kiedy faktyczne jest to dla Ciebie śniadanie; na kolację; z czasem nabiera chrupkości; może to nie chrupkość co nabiera z czasem, ale i tak go lubisz; jak czerstwieje to go wyrzucasz...czasem bywa i tak, ale zaopatrujesz się w nowy bo to nieuchronny element Twojej umysłowej diety(wszystkie bułeczki takie same, więc objaśnię, iż zwyczajnie wracasz do niego marnotrawny).
Przypomina mi to odrobinę jeden z dwóch majspejsów, jakie miałem możliwość dekorować własną treścią:
General
lubię pyzy
Music
grane na pyzach
Films
o pyzach
Television
nie nie, wolę pyzy
Books
książka kucharska 100 sposobów na zrobienie pyz do jedzenia i na buzi
Czy wszystko ze mną w porządku? Wcielając się w kształconą kilka lat uczoną postać doktora (nie bez przyjemności i obojętnie w jakim kierunku owe kształcenie otrzymał) odpowiem sobie sam - 'jest możliwie'. Którą to odpowiedź znowuż przypisuję mojej babci jako cechę charakterystyczną. Mam w niej szczególne upodobanie - podwójne - w babci generalnie jak i w wyodrębnionej a zarazem podkreślonej cesze. Czyli w babci jednak ogólnie.
Moja głowa nie pękła, choć można było wyciągnąć taki wniosek na podstawie prostego powiązania sprzyjających sobie faktów - tytułowe pękanie głowy + moje milczenie. Spowodowane w gruncie rzeczy bliżej nieokreślonym powodem, czy też lekko podejrzewając, bo przecież samemu trochę nie wiem, zlepkiem niesprzyjających zdarzeń wewnętrznozewntrznych - ogólnieogólnych.
Ale jestem tu, mając się nienagannie. I bardzo mi miło z racji tej, że niektórzy w cichym zdziwieniu bręczeli w sposób "co jest, czemu tak?" w sensie nie pisania. To ujmujące. Oczywiście skrycie, żeby nie zawstydzić ani siebie, ani mnie...ani tej drugiej strony.
Aktualnie podszedł mnie bardzo umiejętnie tzw. "busy time", choć nie mający jeszcze efektu nadto doraźnie na mojej postaci i być może nigdy tak naprawdę, gdyby nie umiłowanie moje do przesypiania połowy dnia i wszystkim znanych, innych leniwych nawyków. Najbardziej uderza to właśnie w nie. Chciałem przez to powiedzieć, że z mojej winy jest to busy time, niezbyt w rzeczywistości. Z tych powodów nigdynicniewiadomo kiedy wyskoczy tu nowa proza.
Powyższa całość nadwyrężająco kojarzy mi się pod względem struktury z Manifestem Lipcowym, a może i z każdym inny tego typu odzewem do narodu.
Na pewno jednak nie nadwyrężają mnie już ghetto/złe/rapsy nie dobiegające...zaskakująco z mojego dużego, przestronnego, przestrzennego, o pokaźnej kubaturze, z lordowskimi zasłonami nie w kwiatki a niezwykle eleganckimi, pokoju.
I nie mogę nawet końcówkowo zaopatrzyć Was w krzepiące tej srogiej zimy, nieaktualne również u mnie zdjęcie tęczy rozciągającej się ponad Totteridge Road. Szekspirowskie, nie wiem czy słusznie, ale oczy duszy do dzieła!
