Pozytywka w jednym znaczeniu

Na fejsbuku między niezliczoną ilością grup rosnących sobie śmiało na wzór trawy w moim ogrodzie z basenem, którego nie ma, pojawiło się kilka powiązanych z tym świetnym i znanym pewnie co wrażliwszym - pewnie niekoniecznie, pragnieniem, o prostej, idyllicznej formie i parafrazując jednocześnie dokładne sformułowanie fejsbukowe - 'chciałbym, żeby w (...) momentach mojego życia grała muzyka jak w filmach'... nawet odnalazłem właśnie jeden z oryginałów. Jednak nie. Zatem moja przedwczesna radość podważa w tej swojej podupadłej formie istnienie takich grup. Choć można to udowodnić zakładając, że skoro 31 tys. osób oficjalnie budowało baze z foteli, to znajdą się i tacy do których można by odnieść wyżej wspomnianą muzyka w życiu grupę ludzi. Wstydliwie ze względu na romantyzm owego pragnienia i naiwność w nim ukrytą, przyznam - takich jak ja. Wyzbywam się jednak powoli i dość ostrożnie tego wstydu. Tak jak na niektórych blogach się zdarza i w życiu niektórych osób na tychże niektórych blogach - podkradnę im pewne nieco już zbrukane przez nadużycia i subiektywizm używających hasło: 'moje życie to film'. I to wyjątkowo nie bezpodstawnie.

Mógłbym jedynie narzekać na losowość powstawania sytuacji jaką objaśnię poniżej, ale przecież nie można określić mnie zwrotem 'zawszejestminiedobrze'.

Moje życie - film - film - życie, które nadaje się do swobodnego stosowania zamiennego, przejawia się w pełni zgodnie z opisem. Do pewnego stopnia zwyczajnie w swojej niezwykłości. Nieoczekiwanie zaczyna grać muzyka. Repertuar mocno zawężony do jednego utworu, jednak bardzo paradoksalnego, co niejako nobilituje brak mnogości. O jego wyborze odnośnie sytuacji tego pokroju nie ma przecież mowy, pozostaje za to dziękować losowi, że spotkało mnie takie szczęście, jakie inni zmuszeni są zmyślać. Powracając, melodię wygrywa pozytywka, czy też jej imitacja. Stąd paradoks - brzmi nieco frustrująco, dziecinnie, dobranocnie, porannie, strasznie, ładnie, uroczo etc. Wpływa naprawdę na wiele różnorakich, sprzecznych odczuć i poddaje się również takim interpretacjom. Dopadła mnie dziś kilkukrotnie, m.in. podczas mieszania cukru w herbacie, kiedy byłem w kuchni. Zawsze reaguje tak samo - zastygam w bezruchu marszcząc czoło, spinając mięśnie szyjne i podnosząc brew - podobno jak Clark Gable - zadając sobie pytanie 'co do cholery?'. Zakładam, że wyglądam wtedy dość komiksowo, a przecież absurdalne komiksy najlepiej potrafią oddać wyolbrzymioną, czyli jak najbardziej na miejscu, reakcję. I takie moje przyzwyczajenie, kiedy melodia dosięgnęła mnie na schodach, uczyniłem to samo. Może w moim życiu w tych momentach wydarzyło się coś naprawdę znaczącego, a ja przeoczyłem to mimowolnie krocząc po schodach z małym zatrzymaniem przeistaczającym się w konsternację. Być może podświadomie zastygam, aby umożliwić sobie koncentrację na otaczającym mnie świecie i by wychwycić 'to' nieokreślone zdarzenie. Być może skupienie się na zatrzymaniu odwraca moją uwagę.
Najdziwniejszym i nieco wstępnie przerażającym jest fakt, że pozytywka wygrywa jakieś 4 takty i przestaje, milknie, znika. W równie niewyjaśniony sposób jak ma w zwyczaju się pojawiać. Gdyby nie to, miałbym gówno a nie film z życia i zwykłego forda transita z lat 90tych zaadaptowanego na potrzeby lodziarni.

To naprawdę jeden z tych momentów, jakie gościły tutaj w opisie już wcześniej - kaczki pojawiające się znikąd, spacerujący młodzieniec w pomarańczowych okularach. Wtedy nie tylko ja zastygam - w rzeczywistości zastyga świat wykluczając te postacie i to zjawisko.

I czekam, kiedy nieuprzejmie, choć przypadkowo wkroczę do łazienki, w której to nowocześnie kąpiel w wannie lecz przy użyciu wiadra i mniejszej miski służącej do opłukiwania swojego ciała brać będzie moja sąsiadka, a w tle zabrzmi pozytywka.



Tytułu nie podciągać pod młodzieżowy, metaforyczny typ slogan "POZYTYWka". Dwa siwe włosy odnalezione na mojej głowie niedawnego poranka, przykro umarłe na tle innych, jeszcze sprężystych, witalnych i jednocześnie o jeden więcej niż pewnego popołudnia w roku zeszłym - wykluczają tworzenie tak przemyślanych i młodo brzmiących zwrotów. Stąd zastrzeżenie do nietradycyjnego pojmowania tego słowa, że się tak wytłumaczę dojrzale jak to mi teraz przystoi.