poniedziałek, 31 stycznia 2011

Gabinet Doktora Caligari

Bowiem nad drzwiami szyba jak w izolatce w przychodni z lat dziewięćdziesiąt, kiedy uczęszczałem na szczepienia i powiązane, a w rozmowach mama o mnie, że ja choruję tak a nie inaczej, natomiast dziecko kobiety obok nie i tak samo (przechwałki - battle na odporność dziecka), i to się jakoś w nazwie łączy.

Podobno stałem się kosmopolityczny i stąd przyzwyczajenia do otoczenia, wraz z tym, że mojapupcia się nie uaktualnia. Co zarazem zapewnia ku temu pretekst. Największego kalibru zady Afroamerykanek w życiu nie robią na mnie 'porażającego wrażenia szoku', czy też innej wyrażeniowo-emocjonalnej kombinacji cytatu, który wyleciał mi z głowy. Moje biurko antygrawitacyjne dociążam książkami, wydaje się, że z racji tej, iż jest antygrawitacyjne.

No to właśnie co się dziwić?

Czy też przeciwnie, właśnie nie?






Tutaj szyba powyżej, w gruncie rzeczy jak uprzednio.



Tu mam siwy włos, na grzywce jak tak można?



Znane już jakietochore radio w kominku, tym razem gra.



Arcydziełko przybrane w świąteczne delicje, tworzące next level arcydziełko, nieco antagonistyczne w kategoriach wystroju wnętrza w stosunku do powyższego 'nad kominkiem' - to również nad kominkiem.

czwartek, 30 września 2010

3-ci etap Tour de Pologne




Dokładnie podążając za tytułem - etap trzeci wieloetapowego wyścigu o nieco zmodyfikowanej na moje potrzeby formule. Nie kolarski, nie szosowy, nie dookoła Polski, nie wiem też ile tychże etapów w podsumowaniu będzie liczył, i czy tak naprawdę w połączeniu z jakby nagłówkiem 'Pologne' będzie miał coś wspólnego.

'- jestem na tak
- jestem na tak
- a ja jestem na nie'

jako symboliczna pointa.

Pociesza mnie fakt, że mieszkam w samym sercu ojczyznyrodzicielki.

sobota, 7 sierpnia 2010

Moda angielska

'Moda wkraczająca na salony' - to powiedzenie archaizm, przeżytek. Moda wkraczająca do domów trochę podobnie nic nowego, w różnych formach ma to miejsce. Jednak wkradająca się w pewne poszczególne elementy domowego życia może stwarzać drobne podejrzenia. Sam nie jestem pewien jakiego pokroju. Zdaje się, że pospolicie 'coś jest nie tak' pokroju. Drobny spacer do kuchni w celu nagotowania ryżu w stanie jest zmącić raczej względną normalność rytmu dnia. Zjawił się taki w kuchni na chwilę, będąc dokładnym czyhał tam już na mnie zawczasu z zamiarem wywołania dobrego wrażenia w aktorskiej beztrosce samej sytuacji. Udawał nawet speszonego. Schylił głowę manifestując. Nałożoną zimową, lecz mocno moda-angielska czape. Po domu o 20.30. Pokazał się, zrobił swoje i wyszedł. Taka moda w 'podomce', a wybiegi w kuchniach i słusznie korytarzach przestrzennie nadających się.
Dziwak, który zadziwia mnie w sposób nieprzyjemny, czyniąc w swoim towarzystwie wciąż mnie tym pierwszym.

Poprawna poprawszczyzna

Czyli sprawa dość uniwersalna - czyż wszechstronna 'poprawność', która to jest, całkiem zabawnie poprawnym zapisem tytułowego słowa, co już potwierdza te kolejne, nadchodzące i formułujące całe zdanie/myśl/opinię - nie jest bowiem obiektywnie pożądana? Wydaje się, że właśnie tak. Przypomnę, potwierdziło się to nawet w połowie zdania pierwszego. Niebywałe zrządzenie losu, czy też bardziej poprawność w działaniu, w praktyce! Tak winien się los nazywać, tym los wydaje się właśnie być. Dalej, mowa też o poprawności językowej do której chciałem nawiązać - poprawnej polszczyzny, angielszczyzny i innych poprawszczyzn właśnie. Pięknie się składa, że sunąc taksówką wąskimi, zawiłymi, jakże filmowymi również dróżkami (przypomnijmy - kretedrozki.blogspot.com) zamieszkałej przeze mnie metropolii, wpadłem w posiadanie powiązanej z tym fotografii:

No tak się akurat składa.

Od ostatniego update'u zdążyłem 2 razy nawiedzić obczyznę, dwa razy niezgodnie z planem. Plan na wakacje od 2 lat wygląda podobnie nieokreślenie z głównym jego założeniem - brakiem jakiegokolwiek związku z Wlk.B. czyt. wu-el-ka- i wymagające specjalnego podkreślenia beeeeee, lub choćby związkiem jak najmniejszym. Konsekwencje tego różne, z czołowymi w postaci paradowania po lotniskach, autobusach, samolotach w garniturze, z 'The Times' w ręku oraz 7 days'em nabytym na pokładzie tanich linii lotniczych - co sumuje się w całkiem przyzwoity absurd - tanie linie i królewskie wręcz trwonienie gotówki na rogalika w wysoce nierozsądnej cenie. A po konsumpcji powrót do prasówki i drobny epizod z podejrzanie gheyy looking stewardem. Splendor robi swoje najwyraźniej, szata zdobi człowieka, 'Nowe szaty cesarza', bo brzmieniowo pasuje mi do całego ciągu.

Trzymając się pewnych tradycji dokonałem rachunków w ramach corocznego 'remanentu', którego niestety w tym roku odrobinę zaniedbałem. Dał on jednak w porę o sobie znać i w rezultacie wyliczyłem '5'. Piątka odzwierciedla ilość mieszkań w jakich przyszło mi w ostatnim czasie zaszyć się na chwile dłuższe, przyjemniejsze lub przeciwnie, całkiem krótkie i te drugie. Fotografie najnowsze:


Pokój.

Skombinowany z:

kuchnia - teren Polski, choć niespodzianka, niespodzianka w takiej formie niejako nie mój.

Plus.

Od czasu do czasu zdarza mi się otrzeć o lokalnych celebrytów, dziś padło na postać Davida Cross'a, który po angielsku delikatnie zaniedbał się.

Natomiast o mój dyskomfort społeczny zadbała tego dnia organizacja funkcjonująca pod nazwą 'Healing Church', która na klęczkach otoczyła dosłownie, troską, wiarą oraz pochodnymi schorowaną i nieco zdezorientowaną, ale jakże pełną nadziei starszą panią trzęsącą się w swoim niedomaganiu. Bardzo niewygodny widok, bardzo mistyczna muzyka towarzysząca całemu performance'owi, bardzo pozbawiona bass'u, choć głośniki gabarytowo jakby 'bardzo'. Grupa również bardzo wtopiła, bo faux pas pozwoliła sobie na przeoczenie w postaci nie utworzenia krzyża w całej tej healing scence z senior kobietą w centrum - zabrakło jednego członka grupy, jednego z czterech ramion, tak niewiele, a jak nadzwyczajnie dużo ubyło symbolizmu, wiarygodności i mocy. Bóg dostrzegł to co ja, zesłał deszcz i rozpędził scenkę, uwalniając mnie od ciężaru tytułowo niepoprawnego, niewspółczującego uśmiechu jaki powyższy widok powodował. Swoją drogą - 'uśmiech współczucia'.




sobota, 22 maja 2010

stary update co się wyklucza?


Wreszcie pokonałem techniczne przeszkódki i mogę uczynić zaległy zdjęciowy 'wysyp' z miesięcy poprzednich.





W dalekim skrzydle lotniska przy Gate'sach wciśnięty niepozornie w bok korytarza Pac Mannn oldskul jest.


737 droga do Eldorado, choć to nr linii do domu, nie drogi.


Bogaaaactwooo cz. 1, nie pali się banknotów, je się pensy.


Dla kontrastu ja nieśmiało wdrabiam ser do posiłków zamiast monet.




Dom hindusa-nie, z radiem w kominku.

Turyyystyka.


Z głową Oliny, Olksa, Oli, reszta części ciała podążała również.


Plusminusalpinus 10 lat temu dostałem właśnie taki prezent po wojażach siostry w tychże okolicach, co przerażająco formułuje - czas nie płynie wnioskuję.



Dach pod którym -


- szejki bynajmniej nie arabskie BUEBUEBUE zwała.


Aka. tak jest, po półtorej roku wybrałem się TAM na ten jeden dzień.


Typowo estetyczne zdjęcie z niezwykle estetyczną dłonią równie niezwykle estetycznej dziewczyny. Estetyczna podróż. Estetycznie zaoferowałem pomoc w powiązaniu z bagażem. Najmniej estetycznym z całości. Choć trzymał klasę - fason.



Śniegi ogród z basenem bez.

Zawsze zważajzważam na datę.




My dj is killing yours ta porcja prawdopodobnie zabiła mój brzuszek na dłuuugi czas i wysłała pośrednio na kawka - pogawędkę USG. Bo nigdy nie wiadomo co jest!


Koniec.

czwartek, 13 maja 2010

A imię jego czterdzieści i jeden; 'Gra Snów' Augusta Strindberga



Wstałem dziś o 7.30. Zupełnie niepotrzebnie, tj. w kwestiach solidnych powodów, zupełnie taki by się nie znalazł. Rzadko kiedy ma czelność się pojawić i na pewno nie przybiera postaci wstania o poranku bez powodu - dla samego wstania o poranku. Z takich rozważań, kiedy przez 15 minut dygotałem sobie w konwulsyjnych ruchach przed, w trakcie i po prysznicu, wynikło postawione sobie przeze mnie pytanie przypominające jedno z tych, w których człowiek spieprzył sobie życie - proste, higieniczne, odrobinę wyświechtane, być może niemodne 'co Ty robisz?'. Tak nisko upadłem, tak bardzo babram się w śpiącym, choć już tylko do 13.00-14.00 gównie. Zakładam, że dygotanie wywołane zostało wstrząsem poranka bezpodstawnego, nie mającego prawa bytu w tejże angielskiej i co ważne mojej rzeczywistości. Podtykam pod nos również drugą wersje interpretacyjną. Mianowicie, mogła być temu winna wielka dziura w ścianie łazienki, odkryta plus minusnieplus115 zimą, sprytnie upchnięta przez jej twórcę pod umywalką na wysokości kolan (ja mimo wszystko nie wiedzieć dlaczego zajrzałem i tam), umożliwiająca wygodne ze względu na swoje gabaryty, więc co za tym idzie, swobodne wyprowadzenie rury odprowadzającej wodę z łazienki średniowiecznie na ulicę. Mogło zdarzyć się i tak, że papier toaletowy, którym mam w zwyczaju uszczelniać intensywnie wszystko, w tej roli wyjątkowo się nie spisał.


Do niezwykłości wczesnej pory dnia dodać mogę jeszcze trzy elementy, z czwartym w późniejszej części:
1. wątpliwie i niewątpliwie oraz w gruncie rzeczy nie tylko dziś, kiedy obudzę się z myślą o natychmiastowym wysnuciu się do łazienki w dość oczywistych celach, na minutę przed zakończeniem walki ze skulonym w tej walce samym sobą i przykro odartym z godności po jej skończeniu, wyczuwając chyba moje przygnębienie, do łazienki z energią i impetem wkracza wraz ze swoim brzęczącym wiaderkiem z plastiku pewna młoda, krzykliwa, pełna ekspresji i można by przypisywać jej tych cech bardzo długo...dama. Dziś, co podkreślę 'wyjątkowo' porzuciła swojego przyjaciela samotnego w łazience. Brakuje mi tylko w sytuacji, kiedy jednak akt się dokonuje odegrania w tle pozytywki... ale nie tej, przed którą ostrzegałem ostatnim razem odnoszące się do kwestii pozytywnego nastawienia młodzieży. Nie.
2. Wybierałem spośród tych bogactwo kilku bluzek jedną, dopasowując ją do dnia albo siebie, nie reszty garderoby - przez 10 minut. To może nikogo nie dziwić. Słusznie.

3. Nieśmiało zanuciłem kilkukrotnie "Santa Claus is coming to town". Dlaczego?

Do pewnego stopnia tytułowy motyw snów narzuca mi brutalnie, niczym mama kurtkę na plecy przed wyjściem w nieco zachmurzony dzień, skojarzenie z maturą ustną i już w pełni tytułową "Grę Snów" wyżej wymienionego autora, z którą przymuszony byłem romansować przez pewien okres życia. Dziś, już drugi raz stawiam sobie to samo pytanie, choć w nieco rozwiniętej formie - dlaczego nie użyłem internetu do znalezienia jakichkolwiek informacji na temat tego dramatu i przygotowywałem się naiwnie do prezentacji zgodnie z utopijnymi wytycznymi zmuszającymi do reprezentowania porządności takiego formatu?
Tak czy inaczej, z tym motywem wiąże się punkt:

4. Punkt zahaczający nieco o noc wraz z porankiem wcześniejszym od tego wczesnego, bo zwyczajnie był to element czwarty - sen:

Scenka z polskiej kroniki filmowej. Ale z braku możliwości przejrzenia większej liczby materiału za przykład ilustrujący klimat scenki posłuży film z Kobielą:



Plus:



Oczywista moje słowa plus również:

Scenka, podpunkt pierwszy pod scenka - natomiast wyglądała następująco - zbliżenie kamery; witryna prawdopodobnie zakładu fryzjerskiego, z tym ładnym, spiralnym przedmiotem wystającym gdzieś z budynku; krótki wstęp lektora, który mówi: 'witryna sklepowa, w niej odbicie np. staruszki na wózku'; staruszka faktycznie podjeżdża i ukazuje się jej odbicie. Nie zapominajmy o lektorze z lwowskim akcentem/sposobem mówienia przedwojennym - wymienionym 'i' na 'y'.

Następny kadr to już Fiat 125p, w którym można kupić lody, sprzedaje je młoda kobieta. Za chwilę fiat zmienia swój wygląd na kabriolet i pasażerów na trzech mężczyzn. Jest lato, mocno słoneczny dzień, mniej więcej południe, dwoje z nich do swoich polówek założyło modne teraz ray-ban-look-a-like okulary, może i ray bany. Mężczyźni mają około 60 lat, jeden jest szczupły, drugi nieco grubszy. Na towarzystwo pada ruchomy cień liści z pobliskiej topoli. Trzeciej postaci nie trzeba w taki sposób opisywać opisywać.

Sam I sekretarz Edward Gierek, siedząc na tylnym fotelu kabrioletu marki Fiat model 125p, jak się domyślam incognito udając przeciętnego obywatela, rozmawia z mężczyznami:
- Funkcjonuje takie powiedzenie 'udawać greka, być grekiem na ryż.' Wiąże się z tym pojęcie niezwykłości...
- ...aaa, ja nie rozumiem - machnął ręką starszy mężczyzna i zwrócił się do drugiego - ten Pan czuje się niezwykły.
- otóż proszę Pana, niezwykłym Pan się czuć nie powinien- dobitnie i twierdząco dodał drugi mężczyzna, akcentując zdecydowanie dwa ostatnie słowa i oblizując rożka.

Intryga również z kronik filmowych, ukryta kamera, najważniejsza postać w kraju jako szary obywatel...jakże się ten człowiek pomylił, nazywając go kimś zwykłym.

Skąd to w mojej głowie?

Post 41 - banalna geneza tytułu.

środa, 12 maja 2010

Pozytywka w jednym znaczeniu

Na fejsbuku między niezliczoną ilością grup rosnących sobie śmiało na wzór trawy w moim ogrodzie z basenem, którego nie ma, pojawiło się kilka powiązanych z tym świetnym i znanym pewnie co wrażliwszym - pewnie niekoniecznie, pragnieniem, o prostej, idyllicznej formie i parafrazując jednocześnie dokładne sformułowanie fejsbukowe - 'chciałbym, żeby w (...) momentach mojego życia grała muzyka jak w filmach'... nawet odnalazłem właśnie jeden z oryginałów. Jednak nie. Zatem moja przedwczesna radość podważa w tej swojej podupadłej formie istnienie takich grup. Choć można to udowodnić zakładając, że skoro 31 tys. osób oficjalnie budowało baze z foteli, to znajdą się i tacy do których można by odnieść wyżej wspomnianą muzyka w życiu grupę ludzi. Wstydliwie ze względu na romantyzm owego pragnienia i naiwność w nim ukrytą, przyznam - takich jak ja. Wyzbywam się jednak powoli i dość ostrożnie tego wstydu. Tak jak na niektórych blogach się zdarza i w życiu niektórych osób na tychże niektórych blogach - podkradnę im pewne nieco już zbrukane przez nadużycia i subiektywizm używających hasło: 'moje życie to film'. I to wyjątkowo nie bezpodstawnie.

Mógłbym jedynie narzekać na losowość powstawania sytuacji jaką objaśnię poniżej, ale przecież nie można określić mnie zwrotem 'zawszejestminiedobrze'.

Moje życie - film - film - życie, które nadaje się do swobodnego stosowania zamiennego, przejawia się w pełni zgodnie z opisem. Do pewnego stopnia zwyczajnie w swojej niezwykłości. Nieoczekiwanie zaczyna grać muzyka. Repertuar mocno zawężony do jednego utworu, jednak bardzo paradoksalnego, co niejako nobilituje brak mnogości. O jego wyborze odnośnie sytuacji tego pokroju nie ma przecież mowy, pozostaje za to dziękować losowi, że spotkało mnie takie szczęście, jakie inni zmuszeni są zmyślać. Powracając, melodię wygrywa pozytywka, czy też jej imitacja. Stąd paradoks - brzmi nieco frustrująco, dziecinnie, dobranocnie, porannie, strasznie, ładnie, uroczo etc. Wpływa naprawdę na wiele różnorakich, sprzecznych odczuć i poddaje się również takim interpretacjom. Dopadła mnie dziś kilkukrotnie, m.in. podczas mieszania cukru w herbacie, kiedy byłem w kuchni. Zawsze reaguje tak samo - zastygam w bezruchu marszcząc czoło, spinając mięśnie szyjne i podnosząc brew - podobno jak Clark Gable - zadając sobie pytanie 'co do cholery?'. Zakładam, że wyglądam wtedy dość komiksowo, a przecież absurdalne komiksy najlepiej potrafią oddać wyolbrzymioną, czyli jak najbardziej na miejscu, reakcję. I takie moje przyzwyczajenie, kiedy melodia dosięgnęła mnie na schodach, uczyniłem to samo. Może w moim życiu w tych momentach wydarzyło się coś naprawdę znaczącego, a ja przeoczyłem to mimowolnie krocząc po schodach z małym zatrzymaniem przeistaczającym się w konsternację. Być może podświadomie zastygam, aby umożliwić sobie koncentrację na otaczającym mnie świecie i by wychwycić 'to' nieokreślone zdarzenie. Być może skupienie się na zatrzymaniu odwraca moją uwagę.
Najdziwniejszym i nieco wstępnie przerażającym jest fakt, że pozytywka wygrywa jakieś 4 takty i przestaje, milknie, znika. W równie niewyjaśniony sposób jak ma w zwyczaju się pojawiać. Gdyby nie to, miałbym gówno a nie film z życia i zwykłego forda transita z lat 90tych zaadaptowanego na potrzeby lodziarni.

To naprawdę jeden z tych momentów, jakie gościły tutaj w opisie już wcześniej - kaczki pojawiające się znikąd, spacerujący młodzieniec w pomarańczowych okularach. Wtedy nie tylko ja zastygam - w rzeczywistości zastyga świat wykluczając te postacie i to zjawisko.

I czekam, kiedy nieuprzejmie, choć przypadkowo wkroczę do łazienki, w której to nowocześnie kąpiel w wannie lecz przy użyciu wiadra i mniejszej miski służącej do opłukiwania swojego ciała brać będzie moja sąsiadka, a w tle zabrzmi pozytywka.



Tytułu nie podciągać pod młodzieżowy, metaforyczny typ slogan "POZYTYWka". Dwa siwe włosy odnalezione na mojej głowie niedawnego poranka, przykro umarłe na tle innych, jeszcze sprężystych, witalnych i jednocześnie o jeden więcej niż pewnego popołudnia w roku zeszłym - wykluczają tworzenie tak przemyślanych i młodo brzmiących zwrotów. Stąd zastrzeżenie do nietradycyjnego pojmowania tego słowa, że się tak wytłumaczę dojrzale jak to mi teraz przystoi.

czwartek, 11 marca 2010

Rodzaj bułeczki

Ojejujeju... wpis ten czekał na publikację od jakże stereotypowo w co śmiałem wątpić, ale właśnie się to zmieniło, 13 dnia listopada ubiegłego roku. Na palcach mam nadzieję jednej ręki z tej racji, że instynktownie założyłem, że jedna mi zdecydowanie wystarczy/pozostawi może nawet zapas kilku palców, wyliczę Wam, że to już 5 miesięcy ukrywania swojej treści z moją pomocą, ale przecież i mojej treści więc we're even I don't owe you nie jak Carlito przez większość czasu projekcji filmu z tą postacią postaci głównym bohaterem. Architektem layoutu miał być JaRzuś almighty, ale za mało mu bręczałem za uszkami do głowy, a z biegiem moich lat (bo przecież 2009-2010 kalendarzowo zyskuje na niekorzyść) oduczyłem się bręczeć i sobie. Poskutkowało to ogólnym zaniedbaniem tego miejsca oraz tym, że mój tato nie może być już dłużej dumny z mojej pięknej dyscypliny jaką tutaj prezentowałem, której jest generalnie zwolennikiem czy to z przymusu, upodobania czy przyzwyczajeniaobojętnieco. Powracając jednak do oryginału i ekhm celebrując życie w sumie czemunie? ale i layout od blogger.com czy blogspot jeden kij jedna miłość?:

piątek, 13 listopada 2009

Rodzaj bułeczki

Nowy layout (i na potrzebę chwili jednoznaczny z całym blogiem) to taki rodzaj bułeczki... szczególnie jeżeli obierze się za punkt widzenia osobę imigranta jakim mam przyjemność, czy też nie w mniejszymwiększym stopniu być. Kontynuując, masz ochotę go wciąć na śniadanie; czasem biednie na obiad w chwili kryzysowego deficytu żywności, lub jeżeli wstaje się w godzinach bliskich memu sercu to również w odczuciu obiektywnym społeczeństwa, kiedy faktyczne jest to dla Ciebie śniadanie; na kolację; z czasem nabiera chrupkości; może to nie chrupkość co nabiera z czasem, ale i tak go lubisz; jak czerstwieje to go wyrzucasz...czasem bywa i tak, ale zaopatrujesz się w nowy bo to nieuchronny element Twojej umysłowej diety(wszystkie bułeczki takie same, więc objaśnię, iż zwyczajnie wracasz do niego marnotrawny).

Przypomina mi to odrobinę jeden z dwóch majspejsów, jakie miałem możliwość dekorować własną treścią:

Generallubię pyzy
Musicgrane na pyzach
Filmso pyzach
Televisionnie nie, wolę pyzy
Booksksiążka kucharska 100 sposobów na zrobienie pyz do jedzenia i na buzi
Heroes
pyzy no heh spoko
a także dalsze:

About me:
dbam o pyzy

Who I'd like to meet:
króla pyz


Jedzmy to więc razem amaaam. Bon appetit!

niedziela, 31 stycznia 2010

Doktorze...

Czy wszystko ze mną w porządku? Wcielając się w kształconą kilka lat uczoną postać doktora (nie bez przyjemności i obojętnie w jakim kierunku owe kształcenie otrzymał) odpowiem sobie sam - 'jest możliwie'. Którą to odpowiedź znowuż przypisuję mojej babci jako cechę charakterystyczną. Mam w niej szczególne upodobanie - podwójne - w babci generalnie jak i w wyodrębnionej a zarazem podkreślonej cesze. Czyli w babci jednak ogólnie.

Moja głowa nie pękła, choć można było wyciągnąć taki wniosek na podstawie prostego powiązania sprzyjających sobie faktów - tytułowe pękanie głowy + moje milczenie. Spowodowane w gruncie rzeczy bliżej nieokreślonym powodem, czy też lekko podejrzewając, bo przecież samemu trochę nie wiem, zlepkiem niesprzyjających zdarzeń wewnętrznozewntrznych - ogólnieogólnych.

Ale jestem tu, mając się nienagannie. I bardzo mi miło z racji tej, że niektórzy w cichym zdziwieniu bręczeli w sposób "co jest, czemu tak?" w sensie nie pisania. To ujmujące. Oczywiście skrycie, żeby nie zawstydzić ani siebie, ani mnie...ani tej drugiej strony.

Aktualnie podszedł mnie bardzo umiejętnie tzw. "busy time", choć nie mający jeszcze efektu nadto doraźnie na mojej postaci i być może nigdy tak naprawdę, gdyby nie umiłowanie moje do przesypiania połowy dnia i wszystkim znanych, innych leniwych nawyków. Najbardziej uderza to właśnie w nie. Chciałem przez to powiedzieć, że z mojej winy jest to busy time, niezbyt w rzeczywistości. Z tych powodów nigdynicniewiadomo kiedy wyskoczy tu nowa proza.

Powyższa całość nadwyrężająco kojarzy mi się pod względem struktury z Manifestem Lipcowym, a może i z każdym inny tego typu odzewem do narodu.

Na pewno jednak nie nadwyrężają mnie już ghetto/złe/rapsy nie dobiegające...zaskakująco z mojego dużego, przestronnego, przestrzennego, o pokaźnej kubaturze, z lordowskimi zasłonami nie w kwiatki a niezwykle eleganckimi, pokoju.


I nie mogę nawet końcówkowo zaopatrzyć Was w krzepiące tej srogiej zimy, nieaktualne również u mnie zdjęcie tęczy rozciągającej się ponad Totteridge Road. Szekspirowskie, nie wiem czy słusznie, ale oczy duszy do dzieła!

Albo dam Wam krzepiący, ciepły, Manifest Lipcowy:




środa, 4 listopada 2009

Głowa Ci pękaaaa

Wszyscy dookoła mnie są tacy mądrzy. Jacy oni są mądrzy. Niektórzy szlachetnie, skromnie, wyłącznie w pewnych pojedynczych dziedzinach zaradności życiowej/nauki/tym podobnych. Inni pozbawieni skrupułów i braku pewności siebie w większym albo mniejszym stopniu w pozostałej reszcie. Pozjadali wszystkie rozumy, wcinają swoje nawzajem, nawet swoje własne, tak są mądrzy! Ambicja w tym zakresie jest nieskończona, autokonsumpcja następuje przecież, bo "nikt nie może być mądrzejszy ode mnie", nawet ja sam my dj is killing yours. Dość wcielania się w moralizatora.

Nie lubię zmian i z tego też powodu lubię własną osobę sprzed roku. Natomiast za rok będę lubił siebie obecnego. Za 2 lata nie będę lubił się sprzed 4. Skąd taka beznadziejna prawidłowość burząca moją konsekwentną koncepcję "nie lubię zmian"? Chociaż tyle, że nie zawodzi konsekwentnie sinusoidalny, skrajny nastrój.





I wszystkim pęka głowa, mi przez nich, im przeze mnie i przez nich samych w sumie tak jak i mnie mimo wszystko. No i niezaprzeczalnie przez ghetto rapsy.


Trochę podtytuł 'Słowo po siąsiedzku.'
Daje się również zauważyć wrodzoną kleptomanię współlokatorów - Kleptomania (gr. κλεπτειν → kraść) - zaburzenie psychiczne polegające na występowaniu niedającego się powstrzymać popędu do kradzieży. Najczęściej polega na przywłaszczaniu sobie drobnych rzeczy, nie przynoszących znacznych korzyści materialnych. O ile działanie to jest świadome i osoba o tej skłonności świadoma jest aspołecznego charakteru tegoż postępowania, to możliwość powstrzymania się od niego jest znikoma lub żadna.
I tym sposobem, przywłaszczono sobie z living room'u drobne rzeczy w postaci krzesła i prawie rokokowego, ogromnego, mojego ulubionego i nadzwyczaj wygodnego fotela, nie przynoszących żadnych korzyści materialnych, co jednak jest czynem wysoce aspołecznym odnośnie naszej 4osobowej społeczności. Chciałbym w odwecie też coś wynieść np. z kuchni, ale mam za mały pokój, żeby cokolwiek dodatkowego i niepotrzebnego w nim zmieścić. Wrodzona kleptomania to nic dobrego.


Właśnie też rozgorzała na korytarzu przed moimi drzwiami piękna dyskusja. "Ci biali, oni nie znają żadnych granic, ya know what I'm sayin blood, upijają się nie znając granic. Czarny by tak nie zrobił..."


+Random pack zdjęciowy z ostatniego miesiąca.




Niechcący przypozowawszy Paulina.


Droga "do szkoły".


Droga "ze szkoły", na wysokości domu już.



Basen w ogrodzie.




Komornik miał dziś o 6.00 rano zapukać, żeby odebrać należność 1300 funtów. Bardzo dziwne, że kiedy wczoraj trafiłem na tę notkę informacyjną, wszyscy nagle opuścili dom jeszcze przed moim powrotem. Zawsze heroicznie zostaje obarczony tego typu problemami.
No i lekkie, angielskie showers prysznice wczoraj w nocy nad moją, że tak sobie wreszcie coś teoretycznie przywłaszczę, częścią Anglii.

piątek, 23 października 2009

0,39zł*













*sugerowana cena detaliczna.

Jednakże, czy naród tak inny od wszystkich i starający się zachować tę własną odrębność i tak biednie zniekształconą przez imigrantów, sugerowałby się? W rzeczy samej nie. Jestem zmuszony więc w swym wewnętrznym rozdarciu pomiędzy babcinymi słowami "pamiętej, odżywiaj się", a ciężkim, sapiącym głosem ojca w chwili dysputy na temat finansów domowych, skłaniać się jednak w stronę starszej, rozsądniejszej zdaje się rady i wykładać pośrednio z pocket'a ojca 59 pensów za jedno plastikowe...pudełeczko czy cokolwiek jogurtu. I 12 zł na oko w przeliczeniu za 2 jogurty i parówki w pack'u. Ale czy warto?

Idąc ulicą usłyszeć "you alright mate?" jak za dawnych, dobrych Tiagi lat, ale tym razem z ust Ali'ego z Chiltern Estates, który załatwił mi dziewczęce firanki do pokoiczku. Zostać w koleżeński, żartobliwy i wyimaginowany sposób postrzelonym z palcy z drugiej strony ulicy, za sprawą ubranego w harlem grubą kurte choć jest piękny, ciepły dzień, sąsiada. Który uczynił to ze szczerym, współlokatorskim, radosnym uśmiechem uosabiającym inne przyjazne cechy naszych stosunków. Zupełnie niechcący wkroczyć w drodze do swojego domu na terytorium jednego z bloodscripsuk lokalnych gangów, a nawet pomiędzy grupkę, która właśnie wymienia się przeze mnie znakami swojej przynależności, co o mały włos nie kończy się strzelaniną + mną na linii ognia tak jak na linii wymiany znaków, a wypadem do Mc'Donalds na burgera, przy czym ten z innego gangu nie mógł pójść, bo miał akurat coś w planach. Mając okazję wcielić się w teraźniejszego, samego dla siebie Mojżesza przed którym wielmożnie rozstąpiła się prawie w boski sposób jak Morze Czerwone grupa ludzi na przystanku, w postaci jednego człowieka, co grupą nie jest. W przyjaznym, dżentelmeńskim, mocno na wymarciu geście kłaniając się i wywijając ręką uprzejmie i uniżenie, starszawy już afroamerykaniny, swoją drogą osobliwy, zdawało się, że dał mi do zrozumienia, że droga wolna i mogę kroczyć mym lordowskim/ale przecież historycznie Serenissima Res Publica Poloniae krokiem naprzód. Usłyszeć od Irlandzkiego rzemieślnika mocno nieprawdopodobne i do cna uzasadnione niczym innym jak uprzejmością "naah, it's good to have you here guys" odnośnie całej Polonii na emigracji. Co jest tak bardzo nieprawdą. Nieumyślnie podsłuchawszy rozmowe sąsiadów tyczącą się opłacania drogiego przejazdu partnerki jednego z nich - 18 pfuntów - z Londynu do naszego apartamentu z wyimaginowanym basenem na leśnych tyłach ogrodu, zażartować, że w tej cenie mógłby nabyć sobie całkiem fresh t-shirt Nike w JD Sports. A usłyszeć od drugiego po krótkiej ciszy kontemplacji "shiaaat... a T shirt man.... khyyyy" tak jest, z akompaniamentem ichniego śmiechu blood (które to słowo jest bardzo ichnie i totalnie nowe dla mnie).





Dziś naprawdę sądzę, że warto. I Ci z rodziny, którzy nie płacą za moje utrzymanie tutaj, też tak sądzą.

czwartek, 8 października 2009

The Happy Wunderbaum no nie wiem





To mógłbym być szczęśliwy ja (w sensie SupersumCZEMUNIE?)...wyraźnie angielski, niedojrzały fizycznie i w świetle prawa, tak zwany dzieciak, co jest odrobinę zaskakujące bo przecież tu dzieci dojrzewają na tyle szybko, że pomijany jest w ich rozwoju okres owego dojrzewania, iii grający w Premiership pomimo tych wszystkich być może niekoniecznie i niesłusznie noszących nazwę "wady" wad. Pomyśleć, że z mocą Pańską to mogłem być właśnie ja. I to ja mogłem pochodząc stąd, z samozwańczego zagłębia cywilizacyjnego rozwoju szanującego pewne pierwiastki tradycji posiadać w swojej garderobie z zakresu dolnego okrycia wierzchniego jedynie krótkie spodnie . I sprawiać tym samym podczas wyjazdu do byłego RFN wykrzywienie buzi pewnej niemieckiej mademoiselle, czy też nawet bardziej damen w smutnym grymasie bólu i odwołując się do słów mojego dobroczyńcy, czyli ojca, popularnej teraz postawie jaką jest empatia, empatii, w chwili gdy ten szokujący, nieżyciowy a jednak taki w innym znaczeniu detal wyszedłby na jaw.
To trochę na opowieściowych faktach autentycznych z autorytatywnego źródła pedagogicznego pod postacią niemieckiej nauczycielki języka angielskiego. From back in the days...

Zadziwiająco mimo takich przykrych tragedii, miszmaszowo i wcale nie w nawiązaniu, mam tu Polską, złotą jesień naprzemienną z obecną krajową(PL) pluchą. To z lekka zabija moją ojczyźnianą tęsknotę. Z przyzwyczajenia zaczynam już zapobiegawczo za nią tęsknić, zanim jeszcze rzeczywiście znika.



Książkowo pisząc na koniec garstkę wdzięcznych słów, dziękuję jednej z ostatnich, a było ich noo co najmniej grubawo klika, latarń, latarni morskich (choć wyjątkowo niewysokiej) za to, że całkiem zaskakująco zaświeciła w te moje angielskie mgły, które sobie świadomie i kontrolowanie w środku samego siebie preparuję. To taki wzruszający moment złotejjesienipolskiej-a-like dnia.


I przez cały ten czas głęboko zastanawiała mnie pomysłowa wariacja artystyczna na temat 'wesołego tułacza' w postaci angielskiego, młodego dżentelmena w dysproporcji , który wśród padającego na jego zdecydowanie wątłe w naturze, ale nie na malunku plecki wzroku rywali i tysięcy zgromadzonych, rozmytych w ekscytacji futbolowoalkoholowej biegnie z najserdeczniejszym uśmiechem aby utulić właśnie Ciebie...

"ej czemu?"

niedziela, 4 października 2009

Masz tu kaduceus, chwyć! (bez Rządź!) Mąć nim wodę, mąć!

Mamy tu tak mi się zdaje do czynienia z inwersją czasową, która to wypływając z mojego lenistwa wprowadzić mogła pierwiastki zamętu, dezinformacji i błędu.W ich pułapkę wpadł Slajmiusz zmuszając mnie tym samym chcąc nie chcąc, ażebym to wreszcie przysiadł i nakreślił moją obecną sytuację emigracyjną.

Już poprzedni, a nawet ten jeszcze wcześniejszy post odrobinę wyjaśniają w jakim to ghettocrime położeniu się znalazłem. Sprzyja temu jak najbardziej nazwa ulicy, mocno nasuwająca mi na myśl brooklyńsko-harlemowo-queensowe nazwy ulic, często padające w raps trackach, albo przynajmniej w Brand Nubianowym - Straight off da head, który to już cytowałem.

Mój uroczy choć odrobinę surowy dom, jest więc moim pierwszym prawdziwszym od drewnianego i nie zapominajmy cuchnącego baraku domem wygnańca z wyboru. Z dość nowoczesną, choć wadliwą łazienką do czego zapewne przyczynia się fakt, że jakimikolwiek awariami, a idąc tym śladem pewnie i całym montażem wod-kan zajmują się pakistańczycy. Bo u nich wszystko zostaje w rodzinie i z tego powodu hydraulik jest pakistańczykiem, firma pośrednicząca w wynajmie domu zatrudnia samych pakistańczyków, naturalną koleją rzeczy będzie więc fakt, że właścicielem jest nie kto inny jak pakistańczyk, taaaak samo jak jego sąsiad jest i sąsiada sąsiad ii mojego sąsiada sąsiad(bo właściciel jest moim sąsiadem ale to nie zmienia faktu,że) hydraulika sąsiad i pewnie jego inny hydraulik też. Wczoraj w drodze do domu wyśmiewały mnie również nie wiem z jakiego powodu :( pakistańskie, małe, pseudourocze z daleka bo to dzieci ale jak zauważy się, że pakistańskie to już nie, pakistańskie dziewczynki. Natomiast Anglia faktycznie jest mocno osadzona w tradycjonalizmie, który choć widoczny, oczywiście silnie miesza się z nowoczesnością i takowym podejściem do życia. Niemniej jednak, w nastowieczny sposób w większości jak nie we wszystkich domach, z łazienki poprowadzona jest rura do rynny, która to odprowadza zużytą wode wprost na angielską ulice. Czyż nie przypomina to ucywilizowanej wersji wylewania pomyj wiadrami z okien?

Mimo to budynek jest nawet możliwy. Możliwie fresh jest wręcz. Wygląda na niedawno wyremontowany, z umeblowaniem końca lat 90tych, co jest miłą odmianą wśród większości wynajmowanych (dla studentów,biedaków rzecz jasna) house'ów, zazwyczaj mocno osadzonych swoim wystrojem wnętrza w latach 80tych. Co jest modnym oldskulem, ale raczej niezbyt przyjemnym i pożądanym.

Sprawa reszty mieszkańców tego miejsca, innych niż moja skromna, biała osoba zamieszkująca najmniejszy pokoik narażona tym samym na największą dyskryminacje wygląda następująco - jest tej wesołej gromadki trójka reprezentująca grupę etniczną afroamerykanin. "Taaaak jest..." chciałoby się zacytować osobliwego emigranta zamieszkującego Stany Zjednoczone almighty, który to dawał mnie i kilku innym kawalerom i nie tylko, wiele radości w tym roku poprzez jutjub. Pomimo poważnej rady znajomego "tylko nie mieszkaj z murzynami, oni pachną inaczej i najgorzej się z nimi mieszka" z czym częściowo się zgadzam (pierwsza część), pomieszkuję właśnie z nimi, tak jak się na to zapowiadało. Paweł i Gaweł zostali już uprzednio scharakteryzowani przeze mnie pod względem swojej wrażliwości na muzyke. Są true, są ziomsami. Niewiele trzeba dodawać. Jeden z nich ma 3 tatuaże: ze swoimi inicjałami, imieniem mamy oraz wujka. Także no jokes z nim. Choć przecząco w stosunku do swojego zewnętrznego wizerunku, jest bardzo miłym młodzieńcem i przybijamy razem true żółwiki, aiighhtujemy, cool'ujemy i te inne bro. Drugi nie dał się przekupić komplementami typu "ej, kibicujesz Chelsea, spoko, słyszałem o nich", "fajne buty". Trzyma dystans i jest mniej koleżeński. Nie pożycza hantli tak jak Gaweł. I to on agresywnie nuci rapsy. To również on opuścił kiedyś łazienke z włączonym prysznicem, skłaniając mnie do dziwnych podejrzeń o jego upodobania naturystyczne. Po zgłębieniu sprawy, tj. wejściu do łazienki która okazała się pusta, w oczy rzucał się nie wyłączony prysznic. Raczej schematycznie pomyślałem, iż jest ignorantem co ma wyjebane, nie pozuje na takiego jak ja, jest true i ma wyjebane naprawdę - nie będzie tu kuureewa zakręcał wody. Okazało się, że prysznica nie da się wyłączyć i w chwili gdy właśnie to sobie uświadamiałem, zjawił się Paweł. Z przestraszoną, zmieszaną miną dziecka (czarnego ma się rozumieć) oznajmił "ej, no właśnie nie da się tego wyłączyć". Także Paweł, jednak poniekąd czujący się częścią wspólnoty, która zapłaci za wode rachunek w przyszłym miesiącu, przyszedł i ukorzył się, przyznając, że nie potrafi wyłączyć prysznica aka zepsuł go, zresztą pewnie niechcąco czemu się w ogóle nie dziwie (sam chyba popsułem odkurzacz, zwyczajnie odkurzając pokój). I przez ten piękny gest z jego strony prawie zapomniałem, że jest true i ma trochę wyjebane albo się spłoszył i zostawił rozpieprzony prysznic żeby się beztrosko, hipnotycznie lał do momentu aż...nie wiem jakiego momentu, aż chyba ja, syn hydraulika zstąpie się zjawie i załatwie wszystko po męsku.

Taki to właśnie Paweł.

Pozostaje jeszcze młoda dama, która uczęszcza razem ze mną na studia, ściślej - kształci się na tym samym kierunku. To typowa diva (co nie jest wcale takie negatywne, raczej osobliwe), przed którą można poczuć respekt kiedy się na kogoś pogniewa. Wtedy otwarcie jest miła a trochę klnie jedynie za plecami i jest to skierowane do świata, na pewno nie do danej osoby. Jeżeli natomiast sprawa tyczy się bardziej bizniss'owego stuffu, wykrzykuje radośnie "I know my fucking rights, I'm a law student, I'll smash your face you fuck, you and your pakistani family can't do me shit, bring them all, you ain't doin me shit, I know my rights", tak jak to ostatnio kiedy doszło do małego nieporozumienia w wielobranżowym sklepie prowadzonym przez oczywiście pakistańczyka. Taka to nasza perełka, trzymająca piecze nad porządkiem i w ogóle jak to kobieta w domu. Kiedy jej nie ma, tak jak dziś w weekend, poza tym, że boje się poruszać po mieszkaniu ze względu na Pawła, Gawła i tego co siedzi w ich tych główkach ghetto, czuje się naprawdę świetnie.




Po 50p ozdobniki na ściane z lat 85 i 90 (których za cholere nie mogłem przeczytać, mają tylko fajne okładki), ażeby to funky (choć nie wiem czy to odpowiednie słowo)
wisiały mi na surowych ścianach, zdobiły, weseliły, urozmaicały oraz nad turntable'ami natchnęły niby rzecz jasna od czasu do czasu.
(Na okładce Superboya widnieją słowa "Big man on campus" - typowy ukłon w moją stronę, cały ja z zeszłego roku).



Pakistański hydraulik przyszedł na robote ze swoim dzieciakiem co tak bardzo przypominało mi małego mnie... i wszyscy wesoło w żartach zawsze twierdzili, że się szkole na następce i że dobry ze mnie pomocnik, na co mój ojciec za każdym razem przecząco kręcił głową. Nie dziwie mu się, pakistańskie dziecko przynajmniej lubiło nosić śrubokręty. Ja się ich brzydziłem.
Choć pewne instynkty w chwili kryzysu pozostały i szukałem głównego zaworu, żeby uratować nasz budżet w tym miesiącu przed apokaliptycznym, niekończącym się laniem wody z prysznica.




Niczym ułańska, lecz z tą różnicą, że pakistańska fantazja, któregoś z sąsiadów. Lub też podczas szukania małżonki/małżonka, hołdowali nie przeciwieństwu a podobieństwu. Ja wciąż się waham co lepsze.


Wóz duży pokój przed rozładunkiem, truly gościnny. Tu Wy wszyscy anonsujący mi swoją wizytę będziecie squattować tak jak ja ostatnio miałem przyjemność, w nieco gorszych warunkach.

Widok z okna zawszespoko. Wschody, zachody, słońca, księżyca, wszyyyystko.


Na koniec streszczenie pewnej obserwacji, jakiej się dopuściłem - pretensje mojej mamy tyczące się głośnego słuchania muzyki w pokoju tracą teraz absolutnie jakąkolwiek słuszność, są bezpodstawne, to oszczerstwakłamstwa i szczerze powinna posiedzieć tu w tym domu ze mną i moimi sąsiadami jeden dzień. Słuchanie tak zvolume up'owanej muzyki, przy zamkniętych oknach i nie w aucie a w pojedynke, samotnie w pokoju tj. antywoźliwie - zwyczajnie traci sens. Alee nie wszystkim brak sensu przeszkadza, niee. Bo trzeaaa być true, a to ma sens. Word.

Straight down on Flatbush ave. Some of the streets in brooklyn'll make you laugh

"HHERE WE GO AGAIN UHH", czy też "SHIT!" i inne, gniewnie brzmiące słowa, które wydobywają się z czarnego, zachrypniętego, młodocianego i powtórzę gniewnego gardła sąsiada z pokoju obok, wpływają na moje silne przeświadczenie, że XXXXX Avenue (gdzie mieszkam) to naprawdę true crime ghetto style lifestyle część miasta i najbardziej taka true hyphap crime'owo ganksta mojego życia. Bardzo mocno rzutuje to na mnie w ten sposób, że chłopak z bloku mojego pokroju dostrzega w jak olbrzymim stopniu biedorapsy osiedlowe są osiedlowymi biedorapsami (i to wszystko co z nimi powiązane jest również biedo), mając możność obcowania z tak wykwintnymi pod względem bycia true to the game osobnikami jak ten ów wspomniany, grający rapy 24/h na piętrze domu, jak i ten grający rapy 24/h na parterze. Mam tu takich rapsowych Pawła i Gawła.



I już nie będę miał dość przebrzmiałego "you alright?". Od dziś będę miał dosyć "yo" i "aiight". I bycia true...